"ทำไมเรามาที่นี่กันได้ยังไง?"
เมื่อหวงเจ้าเฟิ่งตามชายชราผมขาวคนนั้นมาปรากฏตัวที่ตำแหน่งหนึ่ง ก่อนอื่นก็ตะลึงไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ขมวดคิ้วถามขึ้นว่า "มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่!"
ท่านคงผิดปกติไป
โดยเฉพาะหวงหลิงเยว่ก็ผิดปกติด้วย
ถ้าเจียงเสี่ยวไป๋มีปัญหาจริงๆ หวงหลิงเยว่ต้องไม่เงียบแบบนี้แน่
ชายชราผมขาวเพิ่งจะเอ่ยปาก ประตูก็เปิดออก เจียงเสี่ยวไป๋ปรากฏตัวที่หน้าประตูพลางพูดว่า "เข้ามาคุยกันข้างในเถอะ!"
เมื่อเสียงนั้นจบลง หวงเจ้าเฟิ่งตะลึงไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจโล่งอก
จากนั้นทั้งสามคนก็เดินเข้าไปด้วยกัน
ห้านาทีต่อมา เสียงตกใจของหวงเจ้าเฟิ่งก็ดังขึ้น "อะไรนะ เจ้าของป้ายอาณาเขต?"
พอพูดจบ เสียงนั้นก็เงียบลงอีกครั้ง
จากนั้นก็เห็นหวงเจ้าเฟิ่งเปิดประตูออกไป มองดูรอบๆ พอแน่ใจแล้วว่าไม่มีคน ก็กลับเข้ามาในที่พักอีกครั้ง
ตอนนี้ สายตาของเธอจ้องไปที่เจียงเสี่ยวไป๋โดยตรง พลางพูดว่า "นาย...นายกลายเป็นเจ้าของป้ายอาณาเขตแล้วจริงๆ เหรอ?"
"ครับ!"
ยังไม่ทันที่เจียงเสี่ยวไป๋จะเอ่ยปาก ชายชราผมขาวก็ช่วยตอบแทนไปก่อน
"ไม่น่าแปลกใจ!"
หวงเจ้าเฟิ่งสีหน้าตึงเครียด พลางพูดว่า "แต่เรื่องแบบนี้ปิดบังไว้ไม่ตลอดหรอก แล้วจะทำยังไงดี?"
เธอย่อมนึกถึงความร้ายแรงของเรื่องนี้ได้เอง
เจียงเสี่ยวไป๋ไม่ใช่คนของศาลศักดิ์สิทธิ์ แต่กลับกลายเป็นเจ้าของป้ายอาณาเขตได้ ศาลศักดิ์สิทธิ์ไม่มีทางยอมให้คนแบบนี้มีตัวตนอยู่แน่
แล้วเรื่องนี้ก็ไม่ค่อยเป็นผลดีต่อองค์ประมุขศักดิ์สิทธิ์ในยุคปัจจุบันเท่าไหร่ด้วย
ถึงแม้ตอนนี้จะปิดเรื่องไปได้ชั่วคราวด้วยการเล่าของท่านคง แต่นั่นไม่ใช่วิธีแก้ปัญหาระยะยาว