"เอาล่ะ พวกเธอคุยกันต่อเถอะ ฉันไม่รบกวนที่นี่แล้ว!"
หวงเจ้าฟ่งยังคงตกตะลึง อดไม่ได้ที่จะมองเจียงเสี่ยวไป๋อีกครั้งอย่างลึกซึ้ง พูดจบก็จากไปทันที
และระหว่างที่จากไป สายตานั้นยังแฝงความพิศวง
เดิมทีคิดว่าเจียงเสี่ยวไป๋จะต้องใช้เวลาอย่างน้อยสองสามวันในการทดสอบคนบนมิติชั้นนี้
แห่ะ แค่ครึ่งวันยังไม่ถึง
เจียงเสี่ยวไป๋ไม่เพียงแต่ทำสำเร็จ แต่ยังกลายเป็นเจ้าของศิลาเขตแดนอีกด้วย พูดออกไปใครจะเชื่อ?
"เราไปเดินเล่นรอบๆ กันเถอะ!"
เมื่อเหลือเพียงสองคน เจียงเสี่ยวไป๋มองไปยังหวงหลิงเยว่ที่อยู่ข้างกายพร้อมรอยยิ้ม
"อื้ม!"
หวงหลิงเยว่พยักหน้าเบาๆ จากนั้นเมื่อเห็นมือที่เจียงเสี่ยวไป๋ยื่นออกมา ก็เอามือตัวเองวางลงไปอย่างเต็มใจ
...
ยามราตรีมาเยือน
ครอบครัวหยวนยังคงสงบสุขเช่นเคย
เมื่อหยวนหยุนกลับมาถึงที่พัก กลางคืนก็ลึกลงไปมากแล้ว
ผลักประตูห้อง เข้ามองเห็นเสี่ยวอี๋และเจียงเกอนอนหลับอยู่บนเตียงแล้ว ก็ยิ้มออกมา เธอไม่ได้รบกวนพวกเขา ค่อยๆ หยิบชุดนอนแล้วเดินไปทางห้องน้ำ
กว่าสิบนาทีต่อมา เมื่อเธอแช่อยู่ในอ่างอาบน้ำอย่างสบายตัว ก็อดไม่ได้ที่จะหลับตาลง
เธอเพลิดเพลินกับความสงบแบบนี้ ช่วงเวลาว่างที่หายาก
"เหนื่อยมาก?"
เสียงหัวเราะดังขึ้นในตอนนี้ หยวนหยุนรู้สึกได้เพียงว่ามีมืออุ่นๆ สองข้างวางลงบนไหล่ของเธอ
หยวนหยุนอุทานด้วยความตกใจ หันกลับไปเห็นเป็นเจียงเสี่ยวไป๋ ก็เอามือทั้งสองกอดอกไว้ที่หน้าอก ใบหน้าแดงก่ำด้วยความเขินอาย: "คุณ...คุณเข้ามาได้ยังไง?"