"ยังไง ยังไม่เชื่ออีกเหรอ?"
เจียงเสี่ยวไป๋มองชายชราที่อ้าปากค้างด้วยความตะลึง ยิ้มบางๆ พลางพูดว่า "ถ้าอย่างนั้น ก็ต้องหานางมาพิสูจน์ต่อหน้าเลยสินะ!"
"ไม่ ฉันเชื่อแล้ว ฉันเชื่อแล้ว!!"
ใบหน้าของชายชราผมขาวเต็มไปด้วยรอยยิ้มขื่นขม
ที่จริง ตั้งแต่เจียงเสี่ยวไป๋เผยตัวว่าเป็นอาจารย์ศักดิ์สิทธิ์ ความสงสัยของเขาก็ลดลงไปเกินครึ่งแล้ว
และการยืนยันของหวงหลิงเยว่ในตอนท้าย ก็ยิ่งทำให้เขาเชื่อมั่นมากขึ้น
แต่เมื่อคิดว่าองค์ศักดิ์สิทธิ์ผู้ยิ่งใหญ่และนักบุญหญิงในยุคปัจจุบัน...
ก็ช่างเหลือเชื่อจริงๆ
เจียงเสี่ยวไป๋เก่งเกินไปแล้ว!!
ชายชราผมขาวส่ายหน้า มองเจียงเสี่ยวไป๋แล้วโค้งคำนับด้วยความเคารพ "ปี้คง คารวะเจ้าแห่งป้ายเขตแดน!"
เมื่อพูดจบ สีหน้าของเขาก็แสดงความเคารพอย่างเต็มเปี่ยม
"ผู้อาวุโสไม่ต้องเกรงใจ!"
เจียงเสี่ยวไป๋ส่ายหน้าพลางพูด "เรื่องนี้ ที่นี่ของท่านยังไม่ต้องรายงานขึ้นไปยังสภาเทพก่อน..."
เขาจำได้ว่าหวงหลิงเยว่เคยบอกว่า ตอนนี้ซูจิ่นอวี๋กำลังหลอมตำแหน่งเทพ ดังนั้นต้องไม่ให้มีอะไรมาขัดขวางเด็ดขาด
ถ้าสภาวรรค์รู้เรื่อง เข้าไปขัดจังหวะ จะทำยังไง?
"ไม่รายงานก็ไม่มีปัญหาอะไร แต่..."
ชายชราผมขาวเอ่ยขึ้น "คนข้างล่างหลายคนเห็นเหตุการณ์ของนายแล้ว และในนั้นก็มีคนของสภาเทพปนอยู่ด้วย ถ้าข่าวแพร่กลับไป สภาเทพต้องส่งคนมาสืบแน่นอน!"
ตำแหน่งของดินแดนว่างหลิงมีความพิเศษ และสำคัญอย่างยิ่งต่อสภาเทพ