“ฉันจำได้ว่าแกเพิ่งพูดว่าหนึ่งเม็ดใช่ไหม!”
คิ้วของเจียงเสี่ยวไป๋ถูกเลิกขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงดังขึ้นอย่างช้า ๆ
และระหว่างที่เขาพูด ซัวโลจ้องไปที่จื่อหยวนเต็มไปด้วยแววเย็นเยียบ
“เฮ้ ๆ หมี่เอิน เจ้าชายผู้สูงศักดิ์แห่งตระกูลบัคส์อย่างแกนี่ ไปที่ไหนก็เอาแต่ทำให้คนอื่นไม่พอใจจริง ๆ เลย!”
ขณะนี้เสียงหัวเราะเบา ๆ ก็ดังขึ้น
เห็นชายสองคนเดินออกมา มันคือสองคนแห่งตระกูลลี่เฉินนั่นเอง
คนรอบข้างต่างมองมาทางเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยความประหลาดใจ
คนพวกนี้ไปทำให้พวกตัวดีข้างในนี่ไม่พอใจเรื่องอะไรกันแน่
คนละสามเม็ด
เทียบกันแล้ว หนึ่งเม็ดของพวกเขากลับดูน้อยนิดไปเลย
แต่จวี๋เหลียนกับเหมยตานชิงที่รู้จักตัวตนของเจียงเสี่ยวไป๋กลับไม่แปลกใจเลย
เพราะเจียงเสี่ยวไป๋น่ะ ไปที่ไหนก็สร้างเรื่องได้จริง ๆ!
การที่ไปทำให้จื่อหยวนคนนี้ไม่พอใจก็ไม่ใช่เรื่องแปลก
ส่วนเจียงเสี่ยวไป๋มองคนพูดนั้นแวบหนึ่ง แล้วยักไหล่ ขี้เกียจเสียเวลาสนใจ ก่อนหันไปมองจื่อหยวนอีกครั้ง
“พวกเขาคนละหนึ่งเม็ด แล้วพวกแก……สามเม็ด ถ้าไม่มี ก็ไม่ต้องเข้าก็ได้!”
เสียงของจื่อหยวนดังขึ้น พูดไปถึงปลายประโยค สายตาที่มองเจียงเสี่ยวไป๋ก็เต็มไปด้วยความเย็นชา
“แกนี่มันตั้งใจ……”
ซัวโลที่อยู่ข้าง ๆ เอ่ยขึ้นด้วยใบหน้าบึ้งตึง
แต่คำที่เหลือยังพูดไม่ทันจบ มือของเจียงเสี่ยวไป๋ก็กดลงบนบ่าของเขาอีกครั้ง สายตามองไปทางจื่อหยวนพร้อมรอยยิ้ม “คนละสามเม็ด พวกเราสิบเอ็ดคน ก็แค่สามสิบสามเม็ดเอง!”
“ดูท่าจะไม่ได้เยอะอะไรเลยนี่นา!”
เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋เพิ่งจางหายไป ทุกคนในสถานที่ก็อึ้งงันไปพร้อมกัน