"จียงเสี่ยวไป๋ก็คือจียงเสี่ยวไป๋จริง ๆ!"
เหมยตานชิงมองพลังคุ้มกันสีม่วงที่ถูกทำลาย กลืนน้ำลายลงคออย่างแรง ในใจชูนิ้วโป้งให้สุด ๆ
จวี๋เหลียนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็ตั้งตระหนกไม่ต่างกัน
การกระทำนี้สะท้อนความเป็นเจ้าเล่ห์เด็ดเดี่ยวแบบจียงเสี่ยวไป๋ออกมาอีกครั้ง
พูดให้ตรงก็คือ เจียงเสี่ยวไป๋กำลังบอกจื่อหยวนที่มาเล่นงานเขาด้วยวิธีของตัวเองว่า เจ้าม่านป้องกันนี้ฉันทำลายได้สบาย ๆ ลูกแก้ววิญญาณปราณที่ให้ไปก็เท่ากับให้ฟรี ๆ
ไม่ใช่... ควรจะเรียกว่า 'ทาน'
มันโหดกว่าการตบหน้าจื่อหยวนเข้าให้ตรง ๆ เสียอีก
สมองแบบนี้ เขากล้าพูดเลยว่าไม่มีใครนึกถึงวิธีแบบนี้
ขณะที่สองคนนั้นยังตะลึง คนอื่น ๆ ก็ตื่นตระหนกไม่แพ้กัน
"กดห้าตระกูลได้ ดูท่าไม่ใช่เรื่องบังเอิญแล้ว!"
เจียวอวี้จ้องไปทางจียงเสี่ยวไป๋ สีหน้าเปลี่ยนไปตลอด
ซวีหมิงก็พยักหน้า เหงื่อไหลพรั่ง
บ้าเอ๊ย
มันโหดเกิน!
ในฐานะเผ่ามารอสูร พวกเขาชื่นชมคนแบบนี้ที่สุด
อี้เหวินและฟางเซียนมองมาทางจียงเสี่ยวไป๋อย่างจริงจัง
ฝรั่งคนนี้ เก่งขนาดนี้เลยเหรอ?
ชายหนุ่มแห่งตระกูลลี่เฉินก็หดรูม่านตาเล็กน้อย จ้องเจียงเสี่ยวไป๋ สีหน้าเปลี่ยนไปเรื่อย ๆ
ที่คนนี้จัดฉากแบบนี้ออกมา เขาก็ตกใจจริง
ชายชราที่ยืนข้าง ๆ เขาก็มีแต่ความเคร่งเครียดเต็มหน้า
ส่วนทางฝั่งหลินเฟิงกับเซี่ยวจย่งจย่งยิ่งไม่ต้องพูดถึง
กระทั่งหนานเอียนที่ยืนอยู่ข้างจียงเสี่ยวไป๋ สายตาก็เปี่ยมด้วยความแปลกใจ