"ฮ่า ๆ ครั้งนี้ไม่รู้ว่าจะมีคนที่ทำผลงานได้ดีโผล่ออกมาบ้างไหมนะ!"
มองดูคนกว่าสองร้อยคนต่างพากันเข้าไปในเขตไฟป่าลึก ชายชราที่ยืนอยู่ตรงกลางก็เอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มเต็มหน้า
"ไม่แน่เหมือนกัน สัตว์อสูรในเขตแดนนั้นค่อนข้างแข็งแกร่งกว่าภายนอก จะให้พวกมันยอมรับใครสักคนได้นั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย"
ชายชราทางขวามือเอ่ยขึ้นช้า ๆ "แต่ก็ยังน่าจับตามอง เพราะในนั้นมีลูกหลานตระกูลดี ๆ อยู่ไม่น้อย"
"หวังว่าจะมีคนตายน้อยหน่อยก็แล้วกัน!"
ตอนนี้เองชายชราทางซ้ายมือก็พูดขึ้นมาประโยคหนึ่ง
หลังจากเขาพูดจบ ชายชราอีกสองคนก็ชะงักไปเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้รู้สึกแปลกใจอะไร
เพราะชายชราคนนี้เป็นคนนิสัยแบบนี้มาตลอด
...
ส่วนทางด้านในเขตไฟป่าลึกตอนนี้
หลังจากเจียงเสี่ยวไป๋พาทงอี้เดินเข้ามา ก็พบว่าราวกับได้ก้าวเข้าสู่ดินแดนใหม่เอี่ยมอีกครั้ง
พลังงานไฟในนี้เมื่อเทียบกับด้านนอกแล้ว ยกระดับขึ้นไปอีกขั้น
ตอนเที่ยงวัน ความร้อนแรงไม่หยุดยั้งโจมตีเข้ามา
เขาพอจะเข้าใจแล้วว่าทำไมชายชราถึงพูดถึงประเด็นแรกนั้น
สำหรับคนทั่วไปแล้ว นี่เป็นเรื่องที่ควรให้ความสำคัญจริง ๆ
ตอนนี้ทงอี้ยกมือขึ้น หยิบลูกแก้วลูกหนึ่งออกมาถือไว้
สิ่งนี้เป็นสิ่งที่พ่อของเขาให้มา
ทำจากวัสดุพิเศษ สามารถดูดซับความร้อน เพื่อปกป้องตัวเขาเองได้
เจียงเสี่ยวไป๋สังเกตเห็น จึงยิ้มออกมา ในแววตาประกายแสงสีฟ้าครามวาบผ่าน ก่อนที่พลังรัศมีจะแผ่ออกไป
ทงอี้ตะลึงไปครู่หนึ่ง ในที่ที่ความร้อนพุ่งพล่านแบบนี้ เขากลับรู้สึกถึงความเย็นสบายไร้ขอบเขต