"อาจารย์เจียง พูดแบบนี้เดี๋ยวก็โดนใครต่อยตายหรอก!"
อูชิงจู๋จ้องเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยดวงตาสีฟ้า พลางพูดว่า "และเป็นแบบที่อนาถมากด้วย!"
หวังเชี่ยนเชี่ยนที่อยู่ข้าง ๆ แม้ใบหน้าจะยังแดงระเรื่อ แม้ไม่ได้พูดอะไร แต่แววตาก็อดไม่ได้ที่จะค้อนเจียงเสี่ยวไป๋ทีหนึ่ง เป็นการแสดงความเห็นด้วยกับคำพูดของอูชิงจู๋
"คนที่สู้ผมได้ ผมยังไม่เคยเจอเลย!"
เจียงเสี่ยวไป๋ส่ายหน้า "เพราะฉะนั้น พวกเราคุยเรื่องที่ค้างไว้ต่อเถอะ!"
ทั้งสองหันหน้าหนีพร้อมกัน
ไม่มีมารยาท!!
เจียงเสี่ยวไป๋กระแอมแห้ง ๆ แล้วทำหน้าเศร้าขมขื่นอีกครั้ง "ผมไม่สนแล้ว ยังไงเรื่องมันก็เกิดขึ้นแล้ว ต่อไปผมก็คือคนของพวกคุณ!"
พูดจบก็ยื่นมือไป จับมือทั้งสองเบา ๆ
ทั้งคู่ขัดขืนนิดหน่อย แต่เพราะเจียงเสี่ยวไป๋จับแน่นมาก สุดท้ายจึงยอม
เจียงเสี่ยวไป๋กุมมือทั้งสองไว้ในอ้อมอก เงยมองท้องฟ้าสีคราม สายตามีประกายแปลกตา "จะว่าไงดีล่ะ..."
"ผมเป็นคนที่ทำแบบนี้ไม่ได้ คือเห็นความเสียสละของคนอื่นแล้วนิ่งเฉย! ผมทำได้คือไม่ทิ้งความเสียดาย! ผมทำไม่ได้ที่จะมีใจเดียว แต่ผมทำได้ที่จะซื่อสัตย์ไม่เปลี่ยน!"
"แน่นอน ถ้าพวกคุณไม่ชอบคนแบบผม ตอนนี้ก็ดึงมือกลับไปได้..."
เสียงสิ้นสุด ทั้งสองคนหน้าขึ้นหันกลับมา
เจ้าหมอนี่ แม้ปากจะพูดแบบนั้น แต่มือกลับบีบแน่นขึ้นอีก จะดึงมือยังไงได้เล่าเรอะ?!
ถุย!
ไม่มีมารยาท!!
"เอาล่ะ ในเมื่อพวกคุณไม่ดึง แปลว่าพิธีเสร็จแล้ว!"
เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋แฝงรอยยิ้ม ชั่วขณะนั้นสดใสไม่แพ้แสงตะวัน