“พวกเราก็กำลังตามหาคุณชายบัคส์อยู่ แต่พวกเรา……ยังไม่เคยเจอเขาเลย!”
ชายต่างชาติมองเจียงเสี่ยวไป๋ที่ยิ้มแฉ่ง แต่สีหน้ากลับเปลี่ยนไปเล็กน้อย
ใช่ ในสายตาคนอื่น เจียงเสี่ยวไป๋ดูยิ้มแย้มเป็นมิตร แต่เขารู้สึกได้ถึงสังหาริมธรรม์เย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากตัวเจียงเสี่ยวไป๋
ดังนั้นตอนนี้เขาจึงไม่กล้าปกปิด
“โอ๊ะ……”
เจียงเสี่ยวไป๋ตอบรับพลางวางใจลง
บัคส์เข้ามาเองก็ดีแล้ว
กล้าแตะต้องเคที?
ถ้าไม่จัดการของแบบนี้ให้ตายคามือ เขาก็ไม่ชื่อเจียงเสี่ยวไป๋!
ขณะที่สังหาริมธรรม์ของเขาหนาแน่น เสียงแตกกระจายก็ดังขึ้นอีกครั้ง ชายต่างชาติอีกคนที่ถูกผนึกไว้ก็สลัดหลุดออกมาได้ในพริบตา
แต่ทันทีที่หลุดออกมา เขาไม่ได้พูดจาขอให้ช่วยคนที่อยู่ในมือเจียงเสี่ยวไป๋ หากแต่พุ่งตรงออกไปข้างนอกทันที
ความเร็วก็เร็วโคตร
ฉากนี้ทำให้เจียงเสี่ยวไป๋ตั้งตัวไม่ทันจริง ๆ
คนฝรั่งเล่นกันแบบนี้หมดเลยเหรอ?
ขณะที่เขายังตะลึง แมวเก้าหางบนบ่าของเขาก็ไวต่อสถานการณ์ เงาดำพุ่งผ่านไป ไล่ตามออกไปทันที
ไม่ถึงสิบวินาที เสียงโครมก็ดังขึ้น ร่างนั้นถูกตบกลับมา ตกลงไม่ไกลจากเท้าของเจียงเสี่ยวไป๋
เจียงเสี่ยวไป๋แค่เหลือบมองเจ้านั่นหนึ่งตาแล้วก็ไม่สนใจ หันไปมองชายที่คอถูกบีบแน่นแล้วถามว่า “งั้นพวกนายนัดพบกับคุณชายบัคส์ที่ไหน?”
“พวกเราเหรอ?”
ชายหนุ่มอึ้งงงแล้วตอบว่า “พวกเราไม่มีสิทธิ์นัดเจอคุณชายบัคส์หรอก!”
“โห? เมื่อกี้แกยังบอกว่ากำลังตามหาเขาอยู่ไม่ใช่เหรอ?”