“บันทึกของบรรพบุรุษก็อาจคลาดเคลื่อนได้!”
อูชิงจู๋เห็นเจียงเสี่ยวไป๋ครุ่นคิดมาตลอด จึงเอ่ยขึ้นว่า “ดังนั้นอย่าคิดมากเลย! แต่ว่า…”
พูดถึงตรงนี้ อูชิงจู๋ก็หยุดไปครู่หนึ่ง “ใครให้เมล็ดพันธุ์น้ำแข็งแก่คุณ?”
เจียงเสี่ยวไป๋กระแอมในลำคอ แล้วเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในตอนนั้นให้ฟัง
“พี่เฉิงหยวิ่น?”
อูชิงจู๋ประหลาดใจเล็กน้อย “เธอมีเมล็ดพันธุ์น้ำแข็งได้ยังไง?”
“เธอเป็นครอบครัวจารีต ได้ยินว่าบรรพบุรุษเคยสอนหนังสือ มีคนมอบให้!”
เจียงเสี่ยวไป๋พูดถึงตรงนี้แล้วกล่าวว่า “จากตรงนี้ก็พอจะเห็นได้เรื่องหนึ่ง สิ่งที่คุณเรียกว่าขุมกำลังน่าจะมีอยู่จริง เพียงแต่หลบซ่อนตัวจากโลกภายนอก!”
อูชิงจู๋แสดงแววตาประหลาด “งั้นเมล็ดพันธุ์น้ำแข็งก็อย่าไปคิดมากเลย!”
ใช่แล้ว ชนเผ่าของพวกเขาเคยส่งคนไปตามหา แต่ก็ไร้ผลมาตลอด
ต่อให้พวกเขาอยากตามหาก็เป็นไปไม่ได้
ถึงแม้ว่าหนอนน้ำแข็งจะไม่สามารถวิวัฒนาการได้ก็เป็นเรื่องน่าเสียดาย
แต่ตอนนี้แบบนี้ก็ดีอยู่แล้ว
“ไม่แน่!”
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มออกมา “ฉันว่าสักวันหนึ่งเราคงมีโอกาสได้สัมผัส!”
หนึ่งในผู้มีสถานะพิเศษอย่างเจ้าเกาะฮ่องกงไม่ใช่หรือ?
ถ้าอย่างนั้นการตามหาเมล็ดพันธุ์น้ำแข็ง… ก็คงไม่ใช่ปัญหาใช่ไหม?
“อืม ก็แล้วแต่โชคแล้วกัน!” อูชิงจู๋พยักหน้าเบา ๆ
“พูดได้ดี แล้วแต่โชค…”
เจียงเสี่ยวไป๋พูดไปพลาง มือหิมะเลื่อนไปสัมผัสอะไรบางอย่าง มองดวงตาสีฟ้าที่ดูเย้ายวนของอูชิงจู๋ “งั้นต่อเลยไหม?”