"พี่เจียง ถึงแล้ว!"
จ้าวข่ายจอดรถไว้หน้าประตูวิลล่า ก่อนจะหันไปมองเจียงเสี่ยวไป๋ที่นั่งอยู่เบาะข้างคนขับ
"กลับดี ๆ ล่ะ!"
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าพลางลงจากรถ
มองตามรถที่ขับออกไป เจียงเสี่ยวไป๋ดูเวลา พบว่าเป็นเวลาหกโมงแล้ว
จึงเดินเข้าไปในวิลล่า
ภายในห้องนั่งเล่น ซูจิ่นอวี๋กลับมาแล้ว เธอใส่ชุดนอนนั่งขดตัวอยู่บนโซฟา ดูโทรทัศน์อยู่
เมื่อเจียงเสี่ยวไป๋เข้ามา ซูจิ่นอวี๋ก็เงยหน้าขึ้น รอยยิ้มงดงามเบ่งบาน
สำหรับเธอ เจียงเสี่ยวไป๋คือแสงอาทิตย์ของเธอ
ไม่ว่าเวลาไหน
ขอเพียงเจียงเสี่ยวไป๋อยู่ ใจของเธอก็อบอุ่นเสมอ
เจียงเสี่ยวไป๋นั่งลง มองซูจิ่นอวี๋ที่เอนตัวเข้ามาหา จูบเบา ๆ ที่หน้าผากของเธออย่างอ่อนโยน จากนั้นก็ช่วยคลึงไหล่ให้ซูจิ่นอวี๋เล็กน้อย
สิบกว่านาทีต่อมา เขาก็ลุกไปทำอาหารในครัว
ระหว่างนั้น หลินซืออวิ๋นและอูชิงจู๋กับคนอื่น ๆ ก็กลับมาถึงทีละคน
ทุ่มหนึ่ง ทุกคนนั่งกันที่โต๊ะอาหาร
พูดคุยกันไปพลางระหว่างทานอาหาร บรรยากาศยังคงกลมเกลียวอย่างบอกไม่ถูก
หลังอาหาร ขณะเจียงเสี่ยวไป๋กำลังเก็บกวาด จู่ ๆ โทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น หยิบออกมาดู พบว่าเป็นเบอร์แปลก
ด้วยความสงสัย เจียงเสี่ยวไป๋จึงกดรับสาย
เสียงหนึ่งดังขึ้นในโทรศัพท์: "คุณ… เอ่อ ผมคือฉือเหย่!"
"ฉือเหย่?"
เจียงเสี่ยวไป๋ชะงักไปเล็กน้อยด้วยความสงสัย ก่อนจะนึกอะไรได้ รอยยิ้มปรากฏขึ้น "นายนี่เอง!"
เสียงยังค่อนข้างคุ้นหู