รถเคลื่อนไปช้า ๆ แล้วค่อย ๆ จอดเทียบหน้าอาคารที่งดงามเป็นพิเศษ
ตัวอาคารดูเก่าแก่มีกลิ่นอายกาลเวลา แต่การออกแบบนั้นแม้ในยุคปัจจุบันก็ไม่ด้อยไปกว่าใคร แถมยังมีเอกลักษณ์โดดเด่น
ตอนนั้นเอง เจียงเสี่ยวไป๋กดแตรรถหนึ่งที แล้วดับเครื่องเดินลงมา
เมื่อพวกเขาลงจากรถ
จากในอาคาร มีสามร่างเดินออกมา
ชายวัยกลางคนสองคน กับชายชราท่าทางเคร่งขรึมอีกหนึ่งคน
เป็นผู้ชายทั้งหมด
ทั้งสามปรากฏตัว พวกเขามองไปที่ไป๋เหยียนก่อน แต่พอเห็นเจียงเสี่ยวไป๋ สายตาก็จับจ้องที่เขาทันที ตอนแรกนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ครั้นแล้วสีหน้ายินดีก็ปรากฏ
ถูกต้อง สามคนนั้นตรงเข้ามาหาเจียงเสี่ยวไป๋ทันที
"มา ให้ตาตรวจดูหน่อย หลานรักของข้า!"
"มา ให้ลุงรองดูหน่อย หลานรักของลุง!"
"กระแอม!"
เสียงกระแอมดังขึ้น ชายชราจ้องทั้งสองอย่างเย็นชาแล้วพูดว่า "มีมารยาทหน่อย!"
พูดจบก็หันมองเจียงเสี่ยวไป๋ สีหน้าเคร่งขรึมเมื่อครู่หายวับทันใด กลับกลายเป็นยิ้มเอ็นดู "หลานรักของข้า มาเร็ว ให้ตาดูหน่อย!"
ระหว่างนั้น ไป๋เหยียนก็ทำเสียงฮึในลำคอ
ลำเอียงเกินไปแล้วนะ?
เธอต่างหากที่แซ่ไป๋
แต่เธอก็ไม่ได้น้อยใจ ตรงกันข้าม ในตายังมีรอยยิ้ม
เจียงเสี่ยวไป๋เป็นที่รักในตระกูลไป๋มาตั้งแต่เล็ก
โดยเฉพาะในสายตาคนรุ่นพ่อแม่ของตระกูลไป๋ เขายิ่งเหมือนขนมชิ้นโปรดเลยทีเดียว
"คารวะท่านตา!"
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มกว้าง ทักทายชายชราก่อน จากนั้นจึงมองชายวัยกลางคนทั้งสอง "คารวะท่านลุงใหญ่กับลุงรอง!"
ตาของเขาชื่อไป๋เหยียนถิง
ฟังแล้วอาจคุ้นหู ใช่แล้ว ชื่อของไป๋เหยียนกับไป๋ถิงก็มาจากชื่อของไป๋เหยียนถิงนั่นเอง