"เสี่ยวไป๋เอ๊ย ฉันว่าก็ไม่ค่อยดีเหมือนกันนะ!"
เสียงของไป๋ซูผิงดังขึ้น มาพร้อมความจริงจัง "ล้มเลิกเถอะ!"
"ฉันก็เห็นด้วย!" ไป๋ซูหรานพยักหน้าเช่นกัน
พลังของเจียงเสี่ยวไป๋น่ากลัวเกินไป หากพลาดพลั้งควบคุมไม่ได้ ผลที่ตามมาไม่กล้าคิดเลย
"ใช่ ๆ ล้มเลิกเถอะ!"
เซียวเย่ชีก็พยักหน้างึก ๆ
"จะเลิกได้ยังไง!"
เจียงเสี่ยวไป๋ส่ายหัว ลุกขึ้นเดินไปด้านนอก
เซียวเย่ชีเห็นดังนั้นก็ถอนหายใจแล้วเดินตามออกไป
คนในห้องโถงเห็นแล้วก็พากันออกมาด้านนอก
"แค่ประลองพอประมาณ อย่าทำให้บาดเจ็บเด็ดขาด!" ตอนนั้นเองเสียงของไป๋ซูหรานก็ดังขึ้น
"วางใจได้เลยครับอา ผมจะทำให้ดีที่สุด!"
เซียวเย่ชีพยักหน้าหนักแน่น
ไป๋ซูหรานชะงัก เขาไม่ได้พูดกับเซียวเย่ชี แต่คนเขาตอบมาแล้ว ก็ไม่รู้จะพูดอะไร
ได้แต่โทษตัวเองที่ไม่ได้เอ่ยชื่อ
"วางใจเถอะ เสี่ยวไป๋มีขีดจำกัด!" ไป๋ซูผิงพูดด้วยรอยยิ้ม
ไป๋ซูหรานพยักหน้า ไม่พูดอะไรเพิ่มอีก
ตอนนี้ที่ลานด้านนอก เซียวเย่ชีมองเจียงเสี่ยวไป๋แล้วพูดว่า "พี่ ให้ผมต่อให้มือหนึ่งข้างนะครับ อย่าเข้าใจผิดนะครับ ผมไม่ได้ดูถูกพี่ แต่เพราะผมฝึกวรยุทธ์โบราณมา!"
"ได้!"
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าเบา ๆ "งั้นมาเลย!"
สิ้นเสียง เซียวเย่ชีทำสีหน้าจริงจัง ยกมือขวา ตรงเข้าโจมตีเจียงเสี่ยวไป๋
เจียงเสี่ยวไป๋อึ้งไป หน้าตื่นตะลึง
ไอ้นี่...
มันล้อเขาเล่นเหรอ?
ใช่แล้ว เซียวเย่ชียื่นมือออกมาก่อน แล้วค่อย ๆ เดินเข้ามาหาเขาทีละก้าว