"ทุกท่าน ที่นี่เป็นบ้านพักส่วนตัว ไม่ทราบว่ามีนัดหมายหรือไม่?"
ที่หน้าประตูใหญ่ ชายชุดดำคนหนึ่งเดินเข้ามา ขวางทางของคนกลุ่มนั้นไว้
เจียงเสี่ยวไป๋ส่ายหน้า กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง ก็มีเสียงตี๊ดตี๊ด ดังขึ้น รถเบนซ์สีดำหรูคันหนึ่งขับเข้ามา จอดอยู่ด้านนอกประตูใหญ่
หน้าต่างเปิดออก เสียงประหลาดใจดังขึ้น: "โอ๊ะ เพื่อนเอ๋ย บังเอิญจังเลยนะ?"
เสียงพูดจบลง ชายคนนั้นก็ลงจากรถ
เจียงเสี่ยวไป๋เห็นเจ้าหมอนี่ ก็เลิกคิ้วขึ้น: "นายเหรอ?"
ใช่แล้ว คนที่ใส่ชุดขาวทั้งตัวที่สถานีรถไฟความเร็วสูงนั่น
"แขกเหรอ? ต้องการให้ฉันช่วยไหม... อ้อใช่ ดูเหมือนจะช่วยไม่ได้ ช่วยไปก็ไม่เห็นค่า!" ชายชุดขาวส่ายหัว ทำท่าเอาจริงเอาจัง
อันที่จริงก็หงุดหงิดอยู่ไม่น้อย
ช่วยเหลือเขา แต่สุดท้ายเขากลับไม่เห็นคุณค่า
นี่มันน่าหนักใจจริง ๆ
ครั้งนี้กว่าจะเจอกัน ก็ต้องเอาคืนสักหน่อย
แต่ทันทีที่เขาพูดจบ ประตูรถอีกด้านก็เปิดออก ร่างหนึ่งพุ่งตรงเข้าไปในอ้อมกอดของเจียงเสี่ยวไป๋ เสียงที่เอ่ยออกมาเต็มไปด้วยความดีใจ: "พี่เสี่ยวไป๋!"
เสียงนั้นจบลง ชายชุดขาวก็แข็งทื่ออยู่ตรงนั้น
หันไปมองรถ แล้วก็มองร่างในอ้อมกอดของเจียงเสี่ยวไป๋
กลืนน้ำลายดังอึก!
ชายชุดขาวกลืนน้ำลายลงคอ
นี่... นี่มันอะไรกัน?
พี่เสี่ยวไป๋?
เดี๋ยวนะ ฟังดูทำไมคุ้นหู?
เขาคิดได้อย่างรวดเร็วว่า มาจากที่ได้ยินจากไป๋เหยียนนี่เอง
เจียงเสี่ยวไป๋ อายุมากกว่าไป๋เหยียนครึ่งปี เป็นลูกพี่ลูกน้องของไป๋เหยียน ทั้งสองคนสนิทกันมากตลอด