“พี่คะ เดินไปข้างหน้าก็ถึงแล้ว!”
นำทางโดยชายใหญ่ จียางเสี่ยวไป๋ได้ลึกเข้าไปในเมืองหลินอย่างสมบูรณ์
ตลอดทาง เขาจ้องสังเกตไม่วางตา
ดังที่ชายใหญ่ว่าไว้จริง ๆ คนที่มารวมตัวกันที่นี่ก็เยอะจริง
มีทั้งผู้ฝึกตนลำดับฝ่ายตะวันออก ผู้ฝึกตนลำดับเผ่าอสูร และแน่นอน ยังมีนักบุญจากตะวันตก
ตอนนี้ จียางเสี่ยวไป๋มองไปที่ชายใหญ่แล้วถามว่า “สามฝ่ายมารวมตัวกันแบบนี้ จะเกิดความขัดแย้งกันไหม?”
ตะวันออกกับตะวันตกย่อมมีเรื่องบานปลายกันอยู่แล้ว
ส่วนแดนอสูรในฐานะฝ่ายที่สาม ถูกดึงเข้ามาพัวพันก็เป็นเรื่องที่คาดเดาได้
“มี แต่น้อยมาก!”
ชายใหญ่อธิบาย “เพราะที่นี่ทุกคนมีข้อตกลงร่วมกัน ไม่ปลุกปั่นความขัดแย้งง่าย ๆ ถ้าจะตีกันจริง ก็ต้องออกไปตีกันนอกเมืองหลิน! ไม่งั้นจะโดนรวมหัวรุมทำร้าย!”
“โอ๊ย……”
จียางเสี่ยวไป๋เข้าใจแล้ว
พูดให้ตรง ๆ ก็คือการควบคุมตัวเองของแต่ละฝ่ายนั่นเอง
“ถึงแล้ว!”
เสียงของชายใหญ่ดังขึ้นอีกครั้ง จียางเสี่ยวไป๋เดินตามมายังถนนอีกสายหนึ่ง
ถนนสายนี้ไม่กว้างเท่าด้านนอก แต่ก็กำลังดี
อีกทั้งแสงไฟก็เพียบพร้อม
สองข้างถนน วางสินค้ากันเรียงรายไปตลอดแนว
บ้างก็ปักป้ายออกมารับซื้อของ
กวาดตาดูรอบ ๆ แล้ว ของมันครบจริง ๆ ทุกอย่าง
แถมคนยังเยอะกว่าที่เขาคิดอีก
ระหว่างที่เขายังตกตะลึงอยู่ ชายใหญ่ก็รีบพาเขาเดินเข้าไปแล้ว
จียางเสี่ยวไป๋กวาดสายตามองซ้ายขวา
ตอนนั้น เสียงชายใหญ่ก็ดังขึ้นอีกครั้ง “พูดตรง ๆ นะ แดนวิญญาณเพิ่งเปิดได้ไม่นาน ทรัพยากรยังไม่เยอะเท่าไร พอถึงช่วงหลัง ๆ นี่แหละ ทรัพยากรจะชุกชุมจริงจัง!”