"อันนี้ไม่มีจริง ๆ!"
ชายแกร่งส่ายหัวทันที
ขายลูกแก้ววิญญาณปราณ?
นี่แหละครั้งแรกในประวัติศาสตร์เลย
เพราะโดยพื้นฐานแล้วลูกแก้ววิญญาณปราณถูกใช้เป็นเงินตราไปซะแล้ว
การออกมาขายแบบนี้ ก็เท่ากับเอาเงินตราออกมาขาย
คนที่ลงมือทำแบบนี้จริง ๆ ไม่มีเลย
"ไปเถอะ ออกไปขายได้เลย ไม่ต้องเยอะ 30 เม็ดก็พอ!"
เจียงเสี่ยวไป๋พูดพลางยิ้ม
ชายแกร่งฟังแล้วกลืนน้ำลายเฮือก "30 เม็ด?"
ทำไมเขารู้สึกว่าวิธีนี้มันจะเป็นที่เกลียดชัง เป็นเป้าให้คนอาละวาดใส่นะ
นี่มันการอวดโฉมชัด ๆ ?
ยังไงก็แล้วแต่ 30 เม็ด นี่ยังไม่เยอะอีกเหรอ?
ถ้าปล่อยออกมาจริง ๆ ทั้งถนนสายนี้ต้องบ้าตายกันพอดี
"น้อยอีกเหรอ?"
เจียงเสี่ยวไป๋มองชายแกร่งด้วยความสงสัย
"น้อย?!"
ชายแกร่งฟังคำพูดของเจียงเสี่ยวไป๋แล้วรอยยิ้มเศร้าก็ผุดขึ้นอีกครั้ง "ไม่ใช่น้อย แต่มันเยอะต่างหาก จริง ๆ แล้ว... ฉันว่าเอาออกมา 8 เม็ดแล้วขายที่นี่ก็แรงพอจะทำให้ทั้งย่านตื่นแล้ว!"
อึ้ง...
เจียงเสี่ยวไป๋ยักไหล่ "งั้นก็ 8 เม็ด!"
จริง ๆ แล้ว เขายังรู้สึกว่า 20 เม็ดมันก็ยังน้อยอยู่เลยนะ
ชายแกร่งสูดลมหายใจลึก แล้วพยักหน้าเบา ๆ
ตอนนี้เจียงเสี่ยวไป๋ใหญ่ที่สุด เจียงเสี่ยวไป๋ว่ายังไงก็ยังงั้น
เขาจึงเดินไปนั่งลงตรงจุดของเซี่ยวจย่งจย่ง
มองไปรอบ ๆ แล้วยกมือขึ้น ลูกแก้ววิญญาณปราณ 8 เม็ดตกลงกองอยู่บนพื้น เขาอ้าปากพูดว่า "ขายลูกแก้ววิญญาณปราณแล้ว รวม 8 เม็ด มาก่อนได้ก่อน..."