“หะ?”
ชายร่างกายเปลือยนั้นตัวแข็งค้างไปทันที
สี่ห้าหมื่น?
ใช่ มันไม่ใช่สี่ห้าเม็ด ไม่ใช่สี่ห้าร้อย และไม่ใช่สี่ห้าพัน
แต่มันคือสี่ห้าหมื่น!!
คนที่ออกเก็บปราณวิญญาณมณีกันมาสิบกว่าปี ก็ยังไม่ถึงเศษหนึ่งส่วนสิบของเจียงเสี่ยวไป๋แม้แต่นิดเดียวสินะ
ล้อเล่นกันใช่ไหมเนี่ย?
ชายร่างกายเปลือยดูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วเกามือเกาเท้า มองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ “พี่ ต่อจากนี้พี่ก็เป็นพี่แท้ ๆ ของผมแล้ว เอ่อ...”
ยังพูดไม่ทันจบ มณีปราณวิญญาณ 100 เม็ดก็ลอยปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา
“ชุดนี้ถือเป็นค่าตอบแทนที่พาฉันมาก็แล้วกัน!” เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ดังขึ้น
กึก!
ชายร่างกายเปลือยกลืนน้ำลายลงคอเฮือกใหญ่
ร้อยเม็ด!
โธ่เว้ย!
เถียงขาด!
เขายังไม่เคยเจอคนเถื่อนขนาดนี้มาก่อนเลย
ร้อยเม็ด ถ้าให้เวลาเขาไปอีกสิบปีก็ไม่มีทางได้ถึงจำนวนนี้
ถ้าเอาร้อยเม็ดนี้ไปส่ง งั้นเขา...
“พี่ ชีวิตผมก็เป็นของพี่แล้ว!”
ชายร่างกายเปลือยเก็บมณีปราณวิญญาณทั้งร้อยเม็ดไว้ แล้วมองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ด้วยสีหน้าตื่นเต้น
เขาเคยคิดมาตลอดว่าคนที่ขายชีวิตเพื่อคนอื่นเนี่ยโง่เอ๊ะ ๆ
ตอนนี้เขาเพิ่งเข้าใจว่าที่แท้มันไม่ใช่เพราะอย่างนั้น แต่มันคือเรื่องของน้ำหนัก
ตอนนี้มณีปราณวิญญาณเกลื่อนกลาดเต็มหน้า ใคร ๆ ก็ต้องยอมขายชีวิตให้ทั้งนั้นแหละ
ต้องรู้ไว้ว่าเขาเองก็แอบมีความคิดลับ ๆ ซ่อนเอาไว้ ที่แอบจดตำแหน่งข้อมูลเอาไว้
แต่ตอนนี้...
จื่อหยวน?
เหอะ ๆ ไปให้พ้นซะ!