“คราวนี้ไม่เป็นไรแล้ว!”
เจียงเสี่ยวไป๋เผยรอยยิ้มพลางพูดว่า “เอาล่ะ ที่ควรแยกย้ายก็แยกย้ายกันไป!”
สิ้นเสียง คนที่อยู่ในเหตุการณ์ก็ทยอยจากไป
คำนี้ต้องฟัง
เพราะเจียงเสี่ยวไป๋กับกงซินเยว่กำลังคบหากันอยู่
อีกอย่างฝีมือของเจียงเสี่ยวไป๋ก็ชนะใจคนทั้งงานจนหมดข้อกังขา
เก่ง
เก่งจริง ๆ!
ไม่นาน คนจากเขตห้าดาวและคนจากสำนักยุทธก็จากไป ลานกว้างเหลือเพียงคนจากเขตหกดาวกับพวกเขาสองคน
“ท่านพี่เจียง ฝีมือท่านเทียบกับครั้งก่อนแกร่งขึ้นอีกไม่น้อยเลยนะ!”
“ใช่ ฝ่ามือเมื่อกี้สะใจจริง!”
“มิน่าถึงถูกหัวหน้าพวกเราเลือก!”
หลายคนพูดกันคนละประโยค
พอถึงตอนหลัง เสียงของกงซินเยว่ก็ดังขึ้น: “ห่าวซิ่น เมื่อกี้แกพูดอะไรนะ?”
ห่าวซิ่นชะงัก มองกงซินเยว่ที่จ้องเขาอย่างเย็นชา แล้วกลืนน้ำลาย
เขาพูดผิดเหรอ?
สองคนนี้ไม่ได้คบกันอยู่เหรอ?
“เก็บเป็นความลับ!”
จ้าวข่ายแตะห่าวซิ่นเบา ๆ
“โอ้……”
ห่าวซิ่นทำสีหน้าฉันเข้าใจละ แต่ก็ยังงง ๆ อยู่เล็กน้อย
ทั้งหน่วยพลังเหนือธรรมชาติ รวมถึงสำนักยุทธก็รู้ข่าวนี้แล้วไม่ใช่เหรอ?
จะมีอะไรต้องปิดบังอีก
“หัวหน้า พวกคุณคุยกันต่อนะ พวกเราจะไม่รบกวนแล้ว!”
จิงจี๋หันไปพูดกับกงซินเยว่ แล้วเป็นคนนำออกไปจากที่นี่
ท่าทางรวดเร็วมาก
ชั่วพริบตา ภายในเขตนี้ก็เหลือเพียงพวกเขาสองคน
เจียงเสี่ยวไป๋มองแผ่นหลังของพวกนั้น รู้สึกจนใจ ลังเลครู่หนึ่ง แล้วหันไปมองกงซินเยว่: “เอ่อ…แล้วผมจะกลับยังไง?”