“ออกไปจากที่นี่!”
เมื่อเจียงเสี่ยวไป๋เข้าใกล้เข้ามา น้ำเสียงของคุณยายก็แผดเผาด้วยความเย็นชา “ฉันอนุญาตให้นายเข้ามาแล้วเหรอ? ไม่มีสักนิดที่จะรู้จักกฎเกณฑ์เลยเหรอ?”
“โธ่ คุณยาย ผมถึงกับมาที่นี่เพราะเกรงใจใบหน้าของท่านพ่อ แค่มาร่วมความครึกครื้นหน่อยเท่านั้นเอง!”
ขณะที่เจียงเสี่ยวไป๋พูดประโยคนี้ ภายในใจกลับรู้สึกอึดอัดไม่น้อย
ที่จริงเขารู้ดีว่าการกระทำเช่นนี้มันหยาบคายเพียงใด
ยิ่งไปกว่านั้น เขายังรู้ด้วยว่าทำแบบนี้ อาจทำให้ตัวเองอยู่ที่นี่ไม่ได้อีกต่อไป
แต่ไม่มีทางเลือก นี่คือนิสัยของท่านชายตระกูลบัคส์
ความดีทำไม่ได้
ความชั่วหยุดไม่ได้
แม้เขาจะอยากอยู่ที่นี่มากแค่ไหนก็ตาม
เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ดังขึ้น คนทั้งหมดที่อยู่ในที่นี้พากันขมวดคิ้ว
“หมี่เอิน! นายพูดกับท่านผู้เฒ่าโม่แบบนี้ได้ยังไง!”
ขณะนั้นชายคนหนึ่งก็เดินออกมา จ้องมองเจียงเสี่ยวไป๋อย่างเย็นเยียบแล้วกล่าวว่า “นายคิดว่าที่นี่คือตระกูลบัคส์ของนายเหรอ? จำไว้ ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่นายจะมาก่อความวุ่นวายได้!”
ในแดนตะวันตก แพทย์ชันสูตรเป็นผู้ที่มีฐานะสูงศักดิ์อย่างเบ็ดเสร็จ
ที่แห่งนี้ ไม่ว่าจะเป็นตระกูลใด ต่างก็ต้องระมัดระวังตัวเสียหน่อย
คนอย่างนี้ ต้องเคยชินกับการทำตัวเหลิงเหมือนทุกวัน ถึงได้กล้าอวดดีไม่มีกฎไม่มีกาอยู่ที่นี่!
เจียงเสี่ยวไป๋มองชายผู้นั้นที่เปิดปากพูดแล้วกล่าวว่า “มาเลย มีฝีมือก็พูดซ้ำอีกรอบสิ?”
“พูดก็พูด ฉันเป็นผู้ช่วยแพทย์ชันสูตร ไม่ใช่ว่า……นายจะกล้าทำอะไรฉัน?”