“ไปกันเถอะ!”
เจียงเสี่ยวไป๋เก็บความคิดทั้งหมด แล้วเอ่ยขึ้นช้า ๆ
“โอ๊ะ? ว่าจะไปเที่ยวเล่นในห้องเรียนระดับเหนือชั้น?”
แมวเก้าหางพูดไป ดวงตาก็เป็นประกายวิบวับขึ้นเอง
ระดับสูงนับเป็นห้องเรียนคนเก่ง แล้วระดับเหนือชั้นย่อมนับได้ว่าเป็นห้องเรียนอัจฉริยะสินะ
ถ้าเจ้าเสี่ยวไป๋ไปเล่นที่นั่น ย่อมสนุกกว่าเดิมอีกมากแน่
“ไม่ใช่ ไปแวะดูท่านผู้เฒ่าโม่ก่อน!”
เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ดังขึ้น หยุดพักครู่แล้วว่าต่อ “บ่ายนี้ค่อยไปห้องเรียนระดับเหนือชั้นก็ไม่สาย!”
เมื่อครู่เคทีโดนหมี่นาดึงตัวจากไปแล้ว ตอนนี้เขาไปห้องระดับเหนือชั้นก็ไม่มีประโยชน์
งั้นยังไงก็ไปแวะฝากชื่อกับท่านผู้เฒ่าโม่ก่อนดีกว่า
ขณะที่เขาออกเดินทางไป อีกฟากหนึ่ง หมี่นาดึงเคทีมาหยุดยืนที่อีกมุมหนึ่งของสถาบัน
“สถานการณ์ของพี่ชายของฉันเมื่อกี้ นายก็เห็นกับตาแล้ว!”
เสียงของหมี่นาดังขึ้น เธอมองเคทีแล้วว่าต่อ “ตอนนี้ถอนตัวออกจากสถาบันคือทางเลือกที่ดีที่สุดแล้ว!”
เคทีมีความไม่ยอมแพ้ปรากฏขึ้นเล็กน้อยระหว่างคิ้ว ก่อนจะเอ่ยเบา ๆ ว่า “ขอฉันคิดดูก่อนนะ!”
หมี่นาได้ยินดังนั้นก็ไม่บังคับหนักหนา “อืม งั้นก็คิดให้ดี ๆ นะ แม้จะเลือกอยู่ต่อ ส่วนที่ฉันช่วยได้ก็จะช่วยทั้งหมด!”
“ขอบคุณ!”
เคทีได้ยินแล้วก็ตอบรับเบา ๆ “คุณหมี่นานะ นายใจดีมาก ดีกว่าพี่ชายของนายนั่น…”
“อย่าพูดถึงเขาเลย ขยะแขยงชะมัด!”
หมี่นาได้ยินปุ๊บ ใบหน้าก็เต็มไปด้วยความรังเกียจ…
เคทีมองท่าทางรังเกียจของหมี่นา ใบหน้านั้นก็หลั่งรอยยิ้มออกมาอย่างหาได้ยาก