"ไปนั่งแถวหลังสุดของแถวหลังสุดเลย!"
ขณะนี้ท่านผู้เฒ่าโม่ชี้ไปยังโต๊ะว่างตัวหนึ่งขอบด้านหลังสุด
"ครับ!"
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าเบา ๆ และในจังหวะที่ก้มตัวลง สัตว์อสูรสีขาวก็กระโดดขึ้นมาอยู่ในอ้อมกอดของเขาอีกครั้ง
ช่วงนี้เขาจงใจมองไปยังท่านผู้เฒ่าโม่หนึ่งครั้ง และเห็นได้อย่างชัดเจนถึงสีหน้าแปลกใจในสายตาของท่านผู้เฒ่าโม่
เรื่องนี้ทำให้เขายิ่งสงสัยในที่มาของสัตว์อสูรตัวนี้มากขึ้น
เขามองออกว่าฐานะของท่านผู้เฒ่าโม่นั้นสูงส่งเพียงใด
แต่สัตว์อสูรตัวนี้ กลับทำให้ท่านผู้เฒ่าโม่ยอมวางความสูงส่งของตัวเองลง และเลือกต้อนรับด้วยตัวเอง
เรื่องที่หาเหตุผลให้ไม่ถูกจริง ๆ
คิดถึงตรงนี้ เขาจึงลูบขนของสัตว์อสูรเบา ๆ
สัตว์อสูรขยับตัวเบา ๆ อยู่ในอ้อมกอดของเขา
ยังไงมองก็เหมือนสัตว์อสูรธรรมดาตัวหนึ่ง
ส่ายหน้าไปมา คิดไม่ออก เขาจึงพาหนานเอียนมานั่งที่โต๊ะแถวหลังสุด
ตอนนั้นเอง ท่านผู้เฒ่าโม่ก็เดินเข้ามาเอง ไม่พูดอะไรมากมาย เพียงยกมือขึ้นวางหนังสือเล่มหนึ่งไว้ตรงหน้าเจียงเสี่ยวไป๋
"ก่อนจะเรียนวิชาเลี้ยงสัตว์ จดเนื้อหาในเล่มนี้ให้ขึ้นใจก่อน!"
พูดจบ เสียงของท่านผู้เฒ่าโม่ก็หยุดครู่หนึ่งแล้วพูดต่อว่า "ก่อนกลับ อย่างน้อยต้องจดเนื้อหาสองหน้าให้ฉันได้!"
วางจบประโยค ท่านผู้เฒ่าโม่ก็ไม่พูดต่อ หันหลังแล้วเดินออกไป
ตลอดช่วงนี้ คนรอบด้านต่างแสดงความประหลาดใจออกมาอีกครั้ง
ใคร ๆ ก็มองออกว่าท่านผู้เฒ่าโม่ผ่อนปรนข้อกำหนดให้ท่านชายแห่งตระกูลบัคส์คนนี้
วันแรกที่พวกเขาเข้ามานี่เอง จำได้แม่นยำชัดเจน
สิบหน้า
จดไม่ได้ตัดออกทันที