"ตระกูลเจียงเสื่อมไปนานแล้ว ไม่น่าใช่หรอกมั้ง?"
ชายคนนั้นได้ยินคำพูดของราชาแห่งยา ก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยขึ้น
ถ้าเป็นตระกูลเจียงในอดีตอาจพอเป็นไปได้ แต่ตระกูลเจียงตอนนี้ คงยากที่จะฝึกฝนคนที่มีพรสวรรค์น่าตกใจขนาดนี้ออกมาได้?
"ก็พูดยาก!"
ราชาแห่งยาส่ายหัว "ตระกูลเจียงแม้จะเสื่อมถอย แต่รากฐานยังคงลึกซึ้งนัก!"
พูดจบ ราชาแห่งยาก็ครุ่นคิดอีกครั้ง "เอาแบบนี้แล้วกัน เจ้าให้คนจากเขานอกจับตาดูการเคลื่อนไหวของเขาให้ดี ถ้ามีอะไรให้รีบมารายงานข้าทันที!"
"ครับ!"
ชายคนนั้นได้ฟังก็โค้งคำนับแล้วจากไป
"ตระกูลเจียง เจียงเสี่ยวไป๋ จะบังเอิญขนาดนี้เชียวหรือ?"
ราชาแห่งยานั่งครุ่นคิดอยู่ที่เดิม
แต่ถ้าคนคนนี้เป็นคนของตระกูลเจียงจริง ด้วยความเข้าใจในตัวยาขนาดนี้ อนาคตก็ต้องสร้างผลงานได้ไม่น้อยแน่
……
ราตรีมาเยือน
แสงจันทร์สกาวส่องกระทบลำธารบนภูเขา งดงามราวกับภาพวาด
ในศาลา เจียงเสี่ยวไป๋มองเสี่ยวอีที่หลับไปแล้ว จุ๊บลงบนแก้มน่ารักนั่นเบา ๆ ทิ้งงูบินไว้ข้างกายนาง แล้วพาแมวเก้าหางออกไปอย่างเงียบ ๆ
ใช้ประโยชน์จากความมืดมิดยามค่ำคืน เขาตั้งใจจะเข้าไปในเขาชั้นในเพื่อตามหาอูชิงจู๋
ถ้าหาเจอ ก็จะได้พานางจากไปเร็วขึ้น
เขาเร่งเคลื่อนที่ โดยเลือกใช้มิติเดินทาง
วิธีนี้ แม้คืนนี้แสงจันทร์จะสว่าง แต่ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายนักที่จะตรวจจับพบตัวเขา