"ในเมื่อเป็นแบบนี้ ก็อย่าคิดมากไปเลย ถ้ามีปราชญ์เซียนจริง ๆ ก็คงจะมุ่งเป้ามาที่สหพันธ์สี่ตระกูลของพวกเราแน่นอน!"
บรรพบุรุษตระกูลจู๋ฉีกยิ้มแล้วพูดว่า "อีกอย่าง ถ้ามีปราชญ์เซียนมา สหพันธ์ของพวกเราก็จะยิ่งคึกคักขึ้นไม่ใช่เหรอ?"
"ก็จริง!"
บรรพบุรุษตระกูลหลานพยักหน้า แล้วก็ไม่ได้พูดอะไรอีก
"พี่ชาย นาย... มีความสัมพันธ์อะไรกับบรรพบุรุษของพวกเรา?"
อีกด้านหนึ่ง ตอนที่เจียงเสี่ยวไป๋เดินตามชายวัยกลางคนออกจากบริเวณศาลาไผ่ ชายคนนั้นก็อดไม่ได้ที่จะถามขึ้นมาหนึ่งคำ
การที่ได้รับแต่งตั้งให้เป็นเด็กรับใช้กระบี่ด้วยตัวเองจากบรรพบุรุษ แถมยังได้รับคำชมอีก นี่มันเป็นครั้งแรกอย่างแท้จริงในตระกูลจู๋
"วันนี้เพิ่งเจอกันครั้งแรก!"
เจียงเสี่ยวไป๋ตอบกลับ
ชายคนนั้นได้ยินคำตอบของเจียงเสี่ยวไป๋ก็ชะงักไปเล็กน้อย พยักหน้า แล้วก็ไม่ได้ถามอะไรเพิ่ม
ใครจะไปเชื่อล่ะ!
เจียงเสี่ยวไป๋พูดแบบนั้น เขาก็แค่ฟังผ่านหูแล้วก็จบ
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
ภายใต้การนำของชายคนนั้น เจียงเสี่ยวไป๋เดินตามเข้าไปในคฤหาสน์หลังใหญ่หลังหนึ่ง ตอนแรกคิดว่านี่คือตระกูลจู๋แล้ว แต่กลับไม่ใช่
เห็นได้ชัดว่าชายวัยกลางคนพาเขาเดินตรงเข้าไปในอาร์เรย์ส่งผ่าน ท่ามกลางประกายแสงที่ระลอกคลื่น ทั้งสองคนก็หายไป
เมื่อปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง พวกเขาก็เข้ามาอยู่ในกลางขุนเขาโดยตรง
ที่นี่มีนกร้องดอกไม้หอม ไผ่เป็นแนวยาว
สิ่งก่อสร้างตั้งอยู่รายล้อมท่ามกลางป่าไผ่บนเขาขึ้นลง มีน้ำตก มีน้ำพุ บรรยากาศโดยรวมชวนให้หลงใหลจนไม่อยากจากไปจริง ๆ
ระหว่างที่ชายวัยกลางคนพาเขาเดินไปทางหนึ่ง เจียงเสี่ยวไป๋สังเกตเห็นว่ากระดานหมากล้อมวางอยู่ทั่วไปหมด