"ไม่เชื่อเหรอ?"
เจียงเสี่ยวไป๋มองท่าทางของจู๋ชิงแล้วก็ยิ้ม "งั้น...ให้ฉันลองหน่อยไหม?"
"โอ้ งั้นก็วาดสิ!"
จู๋ชิงหลีกทางให้ พร้อมกับพูดว่า "แต่จำไว้นะ เตรียมกระดาษใหม่ไว้ด้วย งานวาดที่ฉันตั้งใจทำไม่อยากให้แก..."
พูดมาถึงตรงนี้ เขาก็พบว่าเจียงเสี่ยวไป๋ยกพู่กันขึ้นวาดลงบนม้วนภาพที่เขาวาดไว้แล้ว
"เฮ้ยหนุ่มน้อย ฉันพูดไปแกไม่ได้ยิน...เอ๊ะ ได้ยิน?"
น้ำเสียงของจู๋ชิงตอนแรกเต็มไปด้วยความโกรธ แต่พูดไปพูดมากลับแผ่วลงเรื่อย ๆ
ใช่แล้ว แค่ท่าทางเรียบง่ายของเจียงเสี่ยวไป๋ก็เผยให้เห็นถึงความไม่ธรรมดาแล้ว
หมึกเหมือนสายน้ำไหลเอื่อย ถูกสร้างขึ้นภายใต้มือของเจียงเสี่ยวไป๋
เส้นสายแต่ละเส้นราวกับงานศิลปะที่วาดออกมาอย่างมีชีวิตชีวา
ปากของจู๋ชิงอ้า ค้าง คำด่าที่คิดไว้ติดอยู่ในลำคอทันที
ส่วนชายวัยกลางคนที่คิดจะขอตัวลาออก ในตอนนี้ขาทั้งสองข้างกลับขยับไม่ได้ ดวงตาจ้องมองม้วนภาพนั้นไม่กะพริบ
สีหน้าจากตกใจกลายเป็นช็อก จากช็อกกลายเป็นทึ่งจนถอนหายใจ
ใช่แล้ว
ภาพที่จู๋ชิงวาดไว้ก่อนหน้านี้ ในมือของเจียงเสี่ยวไป๋ เกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้นมาทันที
เส้นสายที่ไม่ค่อยดีเมื่อก่อน ถูกใช้ประโยชน์ได้อย่างสมบูรณ์แบบผ่านการเสริมด้วยทิวทัศน์บางอย่าง
เมื่อเวลาผ่านไป
จู๋ชิงและชายวัยกลางคนต่างกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว even ไม่กล้าสูดลมหายใจแรง ๆ
ให้ความรู้สึกเหมือนกลัวว่าจะรบกวนเจียงเสี่ยวไป๋
แมวเก้าหางและหงส์ทองก็มองดูเงียบ ๆ
ระหว่างนั้นแมวเก้าหางสั่นหัวไปมา
ส่วนหงส์ทอง ดวงตาเล็ก ๆ เป็นประกาย ชื่นชมไปด้วยเช่นกัน