"ผมจะพยายามนะ!"
เสียงของหญิงวัยกลางคนดังขึ้น พลางมองหญิงสวมหน้ากากแล้วพูดว่า "ฉันบอกได้แค่ว่า ขลุ่ยอันนี้เหมาะกับเธอมาก และยังเป็นทางลัดที่ดีด้วย!"
"ถ้าไม่ใช้ เธออาจต้องเสียเวลาอีกหลายปี หรือนานกว่านั้น!"
"แต่..."
หญิงสวมหน้ากากขมวดคิ้ว
ถ้าเธอไม่พูดประโยคว่า 'ขลุ่ยที่ฉันเคยใช้ ไม่อยากให้คนอื่นใช้' ตอนนี้คงไม่เป็นไร แต่พอพูดออกมาแล้ว ต่อให้เป็นเจียงเสี่ยวไป๋ก็คงไม่มีใครกล้าพูดอะไรอีก
"อีกอย่าง คนคนนี้มีความสามารถทางดนตรีโดดเด่น ถ้าเขาช่วยเธอได้..."
เสียงของหญิงวัยกลางคนดังขึ้นอีกครั้ง "ความหมายของฉัน เธอน่าจะเข้าใจ!"
หญิงสวมหน้ากากไม่ได้พูดอะไรอีก แต่เพียงหันมองไปทางที่เจียงเสี่ยวไป๋จากไป มองขลุ่ยที่หมุนอยู่ในมือเขา แล้วอดขมวดคิ้วไม่ได้
เจียงเสี่ยวไป๋!
...
"ท่านเซิ่งซือ มาที่สำนักเซิ่งได้ยังไง?"
อีกด้านหนึ่ง ขณะที่เจียงเสี่ยวไป๋พาชายชราคนนั้นเดินออกไปข้างนอก ชายชราก็เอ่ยถามขึ้น
"อ้อ มีธุระนิดหน่อย!"
เจียงเสี่ยวไป๋ตอบสั้น ๆ แต่ไม่ได้ลงรายละเอียด
ชายชราฟังแล้วก็ไม่กล้าถามมาก พอลังเลอยู่ครู่หนึ่งก็เอ่ยปากขึ้นเองว่า "ท่านเซิ่งซือ วันนี้นักศึกษาพวกนั้นมาหาเรื่องท่าน อย่าถือสาเลยนะ..."
"พวกเขาไม่รู้จักตัวตนของท่านจริง ๆ ถึงได้ทำแบบนั้น ส่วนเหตุผล..."
ชายชรายังพูดไม่ทันจบ เจียงเสี่ยวไป๋ก็เอ่ยปากขึ้นว่า "น่าจะเป็นเพราะทางสำนักมีคำสั่งห้ามแพร่งพรายสินะ!"