ขอพร?
แล้วยังทำไม่ขาดเลย?
เจียงเสี่ยวไป๋เหม่อไปชั่วครู่ หัวใจถูกสัมผัสขึ้นมาฉับพลัน
สองมือเผลอกำแน่นขึ้นเอง ช่างเป็นสาวน้อยที่โง่เขลาจริง ๆ
แมวเก้าหางเองก็มีท่าทีซาบซึ้งใจ
จี้เฟิ่งซีมันเคยเห็น ผู้หญิงคนนั้น……
จินเฟิ่งเองก็เอ่ยชมออกมาหนึ่งครั้ง
อะไรคือความมีน้ำใจ?
ก็เป็นเช่นนี้แหละ!
จู๋ชิงมองเจียงเสี่ยวไป๋ที่สีหน้าค้างคา แล้วมองไปที่ภาพวาดนั้น พร้อมถอนหายใจด้วยความซาบซึ้งอีกครั้ง: "วันนี้ พวกเราตระกูลจู๋มีบรรพบุรุษสองท่านจะคอยเฝ้าอยู่ด้านในและด้านนอกป่าใน ห้ามไม่ให้คนนอกเข้าไปโดยเด็ดขาด!"
"ดังนั้นรออีกวันเถอะ เชื่อว่า……นายไม่น่าจะขาดเวลาวันเดียวหรอกใช่ไหม?"
พูดถึงตอนท้าย สายตาจู๋ชิงก็หยุดอยู่ที่ตัวเจียงเสี่ยวไป๋: "อีกอย่าง ต่อให้รอ ก็ไม่ถึงวันแล้ว เหลือเวลาแค่ครึ่งวันกับหนึ่งคืนเท่านั้นเอง!"
"ไม่ได้!"
เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ดังขึ้น สายตามองไปที่จู๋ชิงพร้อมเอ่ย: "ฉันขาดเวลาตรงนี้ ดังนั้น ขอรบกวนคุณชายจู้ ตอนนี้พาฉันไปได้ไหม?"
"ฉัน อยากไปพบนางตอนนี้เลย!"
"แบบนี้……"
จู๋ชิงเหม่อไปชั่วครู่ ฟื้นคืนสติได้ ก็เอ่ยชมออกมาก่อน แล้วรอยยิ้มก็ผุดขึ้นบนใบหน้า ไม่พูดอะไรมาก เพียงตรงเดินออกไปข้างนอก พร้อมกันนั้นก็เอ่ยปาก: "ตามฉันมา!"
เจียงเสี่ยวไป๋เห็นดังนั้นก็รีบตามออกไปทันที
ป่าใน ตั้งอยู่บนเขาหลังตระกูลจู๋
ที่นี่ สายตามองไปก็เห็นแต่ต้นไผ่
ท่ามกลางความหนาแน่นนั้น มีพื้นที่โล่งกว้างที่หาได้ยากที่แห่งหนึ่ง
เห็นเพียงชายชราผมขาวสองคนนั่งอยู่ตรงนั้น สายตากำลังจ้องเขม็งไปที่หมากกระดานหมากล้อมที่มีตำแหน่งหมากเหลืออยู่ไม่กี่จุดบนโต๊ะหิน
"ไม่ได้อย่างนี้ อย่างนั้นก็ไม่ได้!"