“เฮอะ ที่รัก? คลื่นไส้ชะมัด!”
ทังชิงลี่มองเกาปิ่งเฉวียนด้วยสายตารังเกียจอีกครั้ง
เมื่อก่อนหมอนี่ไม่ใช่ท่าทางแบบนี้เลยนะ!
ทำไมถึงไม่มาอวดดีต่อหน้าเขาล่ะ?
ตอนนี้ถึงรู้จักเอาใจเขาล่ะ?
น่ารังเกียจ!
ส่ายหัวพลาง เขาพาเกาปิ่งเฉวียนไปอีกที่หนึ่ง
ไม่นานนัก ในห้องหนังสือ เกาปิ่งเฉวียนมองตำรับยาในมือด้วยความตะลึง: “ลายมือสวยจริง!”
พูดพลาง เขาเงยหน้ามองทังชิงลี่: “ผู้อาวุโสทัง พวกคุณลองใช้ตำรับยานี้หรือยัง?”
“แน่นอน!”
ทังชิงลี่ยกยิ้ม
“แล้วผลล่ะ!”
เกาปิ่งเฉวียนคาดหวังเล็กน้อย
“ผลงั้นเหรอ?”
ทังชิงลี่ยิ้มพลางจิบชาร้อนสองอึก
เกาปิ่งเฉวียนเห็นแบบนี้ อยากจะถีบซะให้คว่ำ แต่ก็ข่มใจไว้ ยิ้มกว้าง: “ผู้อาวุโสทังที่รักของผม...”
แหวะ...
ทังชิงลี่ฟังแล้วแทบอ้วก
ตอนนั้นเองเกาปิ่งเฉวียนได้ยินเสียงฝีเท้า เห็นผู้หญิงคนหนึ่งเข็นรถเข็นเข้ามา
ผู้หญิงคนนั้นคือสาวน้อยที่เจียงเสี่ยวไป๋เคยเจอมาก่อน
บนรถเข็นนั่งชายชราที่เจียงเสี่ยวไป๋รักษา
ตอนนี้สีหน้าชายชราดูมีเลือดฝาดขึ้นบ้าง ดูเหมือนแค่อ่อนเพลีย
“ผู้นำสาขา ท่านเกา!”
ชายชราแซ่เหวินเอ่ยเบา ๆ แล้วมองไปทางทังชิงลี่: “ผู้นำสาขา คนที่รักษาฉันยังอยู่ไหม? ฉันอยากขอบคุณเขาด้วยตัวเอง!”
“ท่านไปแล้ว!”
ทังชิงลี่ส่ายหน้า ตอนวางถ้วยชาลง สายตามองไปที่เกาปิ่งเฉวียน: “ท่านเหวินโดนพิษเกิ่นสุ่ย! หลังจากท่านรักษาจนหาย ก็กินยาตามตำรับยานี้แค่ครั้งเดียว!”