“อืม!”
เฉิงคั่งมองเจียงเสี่ยวไป๋ที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ ก่อนกล่าวว่า “อย่างแรกคือมันมีระยะทางอยู่ครับ แล้วยานพาหนะก็เป็นแบบเดินทางปกติ ค่อนข้างคงที่และปลอดภัย มันจะเคลื่อนที่ผ่านพื้นที่มิติที่เสถียรที่สุดโดยอัตโนมัติ เลยมีโอกาสที่จะต้องอ้อมบ้าง!”
“ดังนั้นเวลาก็เลยยืดออกไปอีกเยอะ!”
เฉิงคั่งอธิบาย “แน่นอนว่าก็มีแบบด่วนพิเศษกับแบบเคลื่อนที่ความเร็วสูงนะครับ อันนั้นความเร็วจัดมาก วิ่งตรงเป็นเส้นตรง ใช้เวลาสิบนาทีก็ถึงเมืองหลักแล้ว แต่การที่ยานพาหนะวิ่งด้วยความเร็วสูง จะทำให้เกิดแรงดันลบภายในสูงมาก และค่าความเสี่ยงก็สูงตามไปด้วย!”
“เพราะงั้นการจองอันนั้นก็ต้องมีการตรวจสอบคนด้วย!”
เฉิงคั่งพูดถึงตรงนี้ก็หยุดไปชั่วครู่ ก่อนพูดต่อว่า “ถึงที่สุดแล้ว อาจจะยังไม่ทันแบบเดินทางปกติของพวกเราเสียด้วยซ้ำ!”
“งี้เอง!”
เจียงเสี่ยวไป๋เข้าใจแล้ว ก็ไม่ถามอะไรต่ออีก พาเสี่ยวอีเข้าไปในห้อง
พื้นที่ห้องไม่ได้ใหญ่มาก แต่ฝั่งซ้ายและขวาต่างก็มีเตียง นอกจากนี้ยังมีโต๊ะอีกตัวนึง
ตอนพักผ่อนก็ยังสามารถกินข้าวไปด้วยได้
นับว่าครบครันดีทีเดียว
เจียงเสี่ยวไป๋ตอนนี้มองดูเวลา
แปดโมง
นั่นก็คือยังเหลือเวลาอีกตั้งสี่ชั่วโมง
เขาจึงเอนตัวพิงเตียง พักผ่อนไปก่อนชั่วคราว
เสี่ยวอีอยู่อีกฝั่งนึง ทำตามที่เขาทำ เอนตัวพิงกับอีกฝั่งนึง
แต่ว่าเสี่ยวอีกลับดูสง่างามกว่าเขามาก เธอถอดรองเท้าออก เผยให้เห็นเท้าเล็กๆ ขาวสะอาด สองมือกอดหางตัวเองไว้
“ว้าว ท่าไม้ตายเลย ตรงนี้ของเสี่ยวไป๋เก็บเสียงน่าจะดีนะ...”