"ซินเหลียน ส่งของมาเสียดี ๆ จะฝืนทนไปทำไม!"
ในเทือกเขา พื้นที่โล่งแห่งหนึ่ง มีร่างสามร่างจ้องมองชายชราที่กระอักเลือดอยู่ตรงกลางด้วยแววตาเย็นชา
ส่วนชายวัยกลางคนข้างกายชายชรานั้นสลบไปนานแล้ว เมื่อดูจากสีหน้าที่ซีดเซียวก็รู้ว่าได้รับบาดเจ็บสาหัส
"อยากได้ของงั้นเหรอ?"
ซินเหลียนยิ้มอย่างขมขื่น "พวกแกอย่าได้ฝัน!"
สิ้นเสียง พลังสายหนึ่งก็เริ่มพลุ่งพล่านอีกครั้ง ตอนนี้เขากำลังกำกล่องใบหนึ่งไว้ "ต่อให้ข้าต้องบี้มันทิ้ง ก็ไม่มีทางยกให้พวกแก!"
พูดพลางสีหน้าของซินเหลียนก็แฝงไว้ด้วยความขมขื่นเล็กน้อย
เมื่อคืนต่อหน้าเจียงเสี่ยวไป๋ เขาบี้ของปลอมทิ้งไปแล้ว
ตอนนี้ในมือเขาเหลือแค่ของจริง
รู้งี้ตั้งแต่แรก...
แต่น่าเสียดายที่ไม่มีย้อนหลัง
ตอนนี้ไม่ว่ายังไง เขาก็ไม่มีทางให้สามคนนี้เอาของไปได้
สีหน้าของทั้งสามเปลี่ยนไปทันที ขณะที่กำลังจะลงมือ เสียงหัวเราะก็ดังขึ้น "ท่านผู้อาวุโส นี่คงเป็นของจริงใช่ไหม บี้ทิ้งก็น่าเสียดายแย่!"
หา?
ซินเหลียนชะงักไป ก่อนจะพบว่าเจียงเสี่ยวไป๋อุ้มเสี่ยวอีมาลงอยู่ข้างกายเขา
ซินเหลียนแทบไม่เชื่อสายตา
เมื่อแน่ใจว่าเป็นเจียงเสี่ยวไป๋จริง ๆ เขาก็อุทานด้วยความตกใจว่า "นาย... นายก็ลงมาด้วยเหรอ?"
"ครับ ตามลงมาด้วยกันนี่แหละ!"
เจียงเสี่ยวไป๋ตอบรับ ก่อนจะมองไปยังสามคนที่อยู่โดยรอบแล้วพูดว่า "ไม่ต้องห่วง สามคนนั้นให้ฉันจัดการเอง เก็บของไว้ให้ดี ๆ ก็แล้วกัน ถือว่าตอบแทนที่ช่วยฉันเมื่อวานก็แล้วกัน!"
สิ้นเสียง พลังของเจียงเสี่ยวไป๋ก็เริ่มหลั่งไหล