หลังจากกินข้าวเช้าเสร็จ
เจียงเสี่ยวไป๋ก็ได้ยินเสียงเคาะประตู
เปิดประตูออกไป ก็เห็นเฉิงคั่งกับเฉียนหยางยืนอยู่หน้าห้อง
สายตาของทั้งคู่มองมาที่เขาแล้วพูดว่า "ท่านครับ เราจะออกเดินทางกันเมื่อไหร่?"
"ตอนนี้เลย"
เจียงเสี่ยวไป๋พูดจบก็สวมผ้าคลุม แล้วพาเสี่ยวอีที่ใส่หมวกคลุมอยู่เช่นกันเดินออกไปข้างนอก
เมื่อลงลิฟต์มาถึงชั้นหนึ่ง ผู้จัดการที่รออยู่ชั้นล่างเห็นเข้าก็รีบเดินเข้ามาทันที
"ให้ผมจัดการรถให้ไหมครับ?"
ผู้จัดการมองเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยท่าทีนอบน้อม
คำพูดของผู้จัดการทำให้สีหน้าของเฉิงคั่งกับเฉียนหยางเต็มไปด้วยความประหลาดใจอีกครั้ง
นี่มันเกินมาตรฐานไปหน่อยนะ
ต้องรู้ว่าตำแหน่งผู้จัดการแทบจะไม่มาคอยรับรองที่ล็อบบี้แบบนี้เลย แต่ที่รออยู่ตอนนี้ก็เพราะเจียงเสี่ยวไป๋นั่นเอง
พวกเขาเพิ่งมาถึง ผู้จัดการก็เดินเข้ามาหาทันที
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า "จัดให้ด้วย"
"ครับ!"
ผู้จัดการรับคำพร้อมโค้งตัวอย่างนอบน้อม แล้วก็เดินจากไป
ส่วนพวกเขาก็รออยู่ที่นี่
ระหว่างที่รออยู่นั้น ก็เห็นลิฟต์กระพริบแสง มีสามคนเดินเข้ามาในห้องโถง
เจียงเสี่ยวไป๋เงยหน้าขึ้นมอง ก็พบว่าเป็นชายแก่ที่คุยด้วยเมื่อวานนั่นเอง
เขากำลังจะทักทาย แต่ทันใดนั้นก็มีเสียงโกรธเกรี้ยวดังขึ้น "แกนี่เอง!"
คนที่พูดคือโหวชิง เขาจ้องมองเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยสายตาตำหนิ แล้วหันไปบอกชายแก่ข้างตัวพลางชี้ไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ "อาจารย์ครับ เมื่อวานคนที่ซัดกับผมก็คือหมอนี่แหละ!"
พูดพลางโหวชิงก็มองเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยแววตาไม่เป็นมิตร
ตอนนี้มีอาจารย์และรุ่นพี่อยู่ข้างๆ