“ให้ฉันไสหัว? ยายแก่! แนะนำให้พูดจาระวังหน่อย!”
เจียงเสี่ยวไป๋มองท่านผู้เฒ่าโม่แล้วสวนกลับออกมาอย่างไม่เกรงใจ “เชื่อมั้ยว่าพรุ่งนี้ฉันไม่มาแล้ว!”
เสียงคำนี้ดังขึ้น ทั้งสถานการณ์ก็ตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง ได้ยินเสียงสูดลมเย็นเข้าปากเป็นระยะ ๆ
ไอ้นี่……มันจริงใจเนอะ
ยังไม่เคยมีใครกล้าเปิดปากแบบนี้ต่อหน้าท่านผู้เฒ่าโม่เลยสินะ?
เพราะทุกคนรู้ว่าถ้าพูดแบบนี้ ด้วยอารมณ์ร้อนของท่านผู้เฒ่าโม่ คนพูดต้องโดนสั่งไสหัวออกไปตั้งแต่วันนี้เป็นต้นมา
ดังนั้นประโยคแบบนี้พวกเขาจึงไม่เคยได้ยินในที่แห่งนี้เลย
แต่คราวนี้ได้ยินแล้ว
แถมยังได้ยินแบบหนักแน่นสุด ๆ ด้วย
เมื่อทุกสายตาหันไปที่ท่านผู้เฒ่าโม่ เสียงของท่านก็ดังขึ้นพร้อมความเย็นเยียบ “รีบไสหัวไปซะ!”
พอได้ยินประโยคนี้ ดวงตาของศิษย์ฝึกในที่นั้นก็เปล่งประกาย นี่จะได้เป็นจังหวะที่ไอ้นี่โดนเตะออกไปแล้วสินะ?
แต่แล้วเสียงต่อมาของท่านผู้เฒ่าโม่ก็ดังขึ้น “ไม่ก็……อย่าไปเลย เดี๋ยวนี้อยู่ต่อให้ฉันสอนต่อ!”
ศิษย์ทั้งห้องได้ยินแล้วก็หันมามองหน้ากัน
ฟังดูแข็งกร้าวเหมือนเดิม แต่ความจริงแล้วมันคือการยอมแพ้ของท่านผู้เฒ่าโม่นั่นเอง
ใช่ ยอมถอยหนึ่งก้าวชัด ๆ
เจียงเสี่ยวไป๋ฟังออกแน่นอน จึงมองหนังสือสองสามเล่มนั้นด้วยสีหน้าอึดอัด แล้วเก็บมันขึ้นมา “ยายแก่ ฉันให้เกียรติพ่อฉันสักนิด ไม่งั้นแกพูดกับฉันแบบนี้……”