เอ่อ...
เจียงเสี่ยวไป๋เห็นเสี่ยวอีซบหน้าพุ่งเข้ามาในอ้อมกอด ก็ถึงกับชะงักไปชั่วขณะ
พอนึกได้ก็ยิ้มออกมา เอื้อมมือไปกดเบา ๆ บนผมสวยนั่น กำลังจะเอ่ยปากพูด แต่แล้วก็ชะงักอีก สีหน้าดูประหลาดใจ
หลับไปอีกแล้ว?
ครู่ต่อมา เขาก็แน่ใจแล้วว่าเป็นเช่นนั้น
เสี่ยวอีซบหน้าอยู่ในอ้อมกอดของเขา หายใจสม่ำเสมอมาก
แมวเก้าหางบนไหล่ของเจียงเสี่ยวไป๋ก็มีแววตาวูบไหวไปด้วย แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร
ตอนนั้นเอง เจียงเสี่ยวไป๋ก็ระดมพลังวิญญาณ
เกิดระลอกคลื่นขึ้น พาเสี่ยวอีกกลับมาที่ห้องอีกครั้ง
และเมื่อเขาวางเสี่ยวอีลงบนเตียงอีกครั้ง ก็เพิ่งสังเกตเห็นว่าใบหน้าสวยงามของเสี่ยวอีนั้นเต็มไปด้วยรอยน้ำตาที่ไร้ทางพึ่งพิง
หูขนฟูสองข้างห้อยตก
เห็นแล้ว ในใจเขาก็อดห่อเหี่ยวลงไม่ได้
สุดท้ายก็ส่ายหน้า
อันที่จริง จากท่าทางแบบนี้ของเสี่ยวอี ก็ดูออกได้ไม่ยากถึงเรื่องหนึ่ง
เสี่ยวอีเชื่อใจเขามาก ๆ
ถึงขั้นที่เกินกว่าที่เขาจะจินตนาการออกเลยทีเดียว
เพราะแบบนั้น การที่เขาจากไปโดยตรงนี่เอง ที่ทำให้เสี่ยวอีตื่นตระหนกสุดขีด
คงตั้งแต่ตอนที่เด็กคนนี้ตื่นมาจนถึงตอนที่เขากลับมา คงจะรู้สึกไร้ทางพึ่งพิงสินะ?
มิฉะนั้น ตอนที่เขาเข้ามา เด็กคนนี้คงไม่พุ่งเข้ามาในอ้อมกอดของเขาหรอก
เจียงเสี่ยวไป๋ถอนหายใจเงียบ ๆ ไม่ได้ออกจากห้อง แต่ลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่าง มองดูวิวข้างนอก
เมื่อฟ้าสว่างเต็มที่
แสงแดดอบอุ่นค่อย ๆ สาดส่องเข้ามา
เสี่ยวอีบนเตียงก็ลืมตาขึ้นอีกครั้ง
ตอนนี้เธอรีบลุกนั่งขึ้น