ยามค่ำคืนยิ่งล่วงเลยเข้าสู่ความมืดมิด
เจียงเสี่ยวไป๋นั่งบนโซฟา มองดูท้องฟ้าที่ประดับด้วยดวงดาวพร่างพราย แววตาเต็มไปด้วยประกายประหลาด
หลังจากนั้นเนิ่นนาน เขาก็ถอนสายตากลับมา
มันหยุดลงที่เสี่ยวอี
ตอนนี้เสี่ยวอีพิงอยู่ตรงนั้น กอดหางของตัวเอง หลับไปแล้ว
ใบหน้างามขาวละเอียดยามนี้มีแววอิ่มเอมหวานละมุน
แต่ไม่รู้ว่ากำลังฝันอยู่หรือเปล่า หูขนปุยนั่นกระดิกเป็นครั้งคราว ดูน่ารักน่าชังเหลือเกิน
ตอนนี้เขายกมือขึ้น อยากจะปลุกเสี่ยวอีให้ตื่น
แต่เมื่อนึกถึงปฏิกิริยาตอบสนองตามสัญชาตญาณที่เสี่ยวอีสั่งสมไว้ ก็ยังคงหดมือกลับมา
พลังวิญญาณระลอกคลื่นแผ่วเบา พยุงร่างของเสี่ยวอีให้ลอยขึ้น ส่งเด็กสาวคนนี้ไปที่ห้องนอน
ด้วยพลังวิญญาณเดียวกัน หลังจากห่มผ้าให้เสี่ยวอีแล้ว เขาก็ค่อยๆ ถอยออกมาอย่างเงียบเชียบ
เดินมาที่หน้าต่างสูงจรดพื้นบานมหึมา มองดูทิวทัศน์ด้านนอก ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย
"คิดจะออกไปตามหา?" เสียงแมวเก้าหางดังขึ้นถาม
"อืม มีความคิดนี้!"
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า
"เมืองนี้ไม่เล็กเลย นายหาแบบนี้ มันค่อนข้างมืดมนนะ!"
เสียงแมวเก้าหางดังขึ้น
"ก็จริง!"
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าโดยไม่ปฏิเสธ แล้วเอ่ยปากว่า "รู้ไหมว่าเบอร์สองที่พวกเราไล่ออกไปเป็นใคร?"
"นายรู้?"
เสียงแมวเก้าหางเต็มไปด้วยความสงสัย
"อืม แอบดูแวบหนึ่ง!"
เจียงเสี่ยวไป๋ว่า "บังเอิญเป็นคนที่นำพวกเราออกมาจากป่า!"