วันรุ่งขึ้น
เจียงเสี่ยวไป๋ตื่นเช้ามาก
เมื่อเห็นอูชิงจู๋ที่ยังหลับสนิทในอ้อมกอด เขาก็รู้สึกกระสับกระส่ายอีกครั้ง
ใช่แล้ว
หนอนน้ำแข็งที่เพิ่งพักผ่อนไปหนึ่งคืน ก็เริ่มปั่นป่วนอีกครั้ง
ราวกับกำลังบอกเขาว่า "มาเลย มาเลย ต่อเลย อย่าหยุด..."
นี่มัน...
เจียงเสี่ยวไป๋ฝืนกลั้นไว้ ไม่ให้สายตาไปมองอูชิงจู๋
ไม่อย่างนั้นเขากลัวว่าตัวเองจะอดใจไม่อยู่จริง ๆ
ครึ่งชั่วโมงต่อมา อูชิงจู๋ลืมดวงตางามขึ้น ยืดเส้นยืดกาย ผ้าห่มเลื่อนหลุด เผยผิวขาวเนียนละเอียด
อูชิงจู๋ก็สังเกตเห็นเช่นกัน รีบดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัว
แต่มันสายไปแล้ว เมื่อเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นเจียงเสี่ยวไป๋จ้องมองด้วยแววตาร้อนแรง จนหัวแทบจะพ่นไอ
ริมฝีปากแดงของอูชิงจู๋ขยับเล็กน้อย พอคิดจะพูดอะไร ก็ถูกปิดปากไว้
สองชั่วโมงต่อมา ทั้งสองเดินออกจากห้อง
ในห้องนั่งเล่น สี่คนนั่งอยู่ที่นั่น เงียบเชียบ
เมื่อทั้งสองออกมา สีหน้าพวกนั้นก็แดงก่ำขึ้นพร้อมกัน
อูชิงจู๋สังเกตเห็น ก็หน้าแดงไปด้วย ก้มหน้าลงไปต่ำ แทบจะจรดหน้าอก
ส่วนเจียงเสี่ยวไป๋กลับดูสบายอารมณ์ดี ไม่แสดงท่าทีอะไรทั้งสิ้น
หลังกินอาหารเช้าเสร็จ ความรู้สึกเมื่อครู่นี้ก็ค่อย ๆ จางหาย ทุกอย่างกลับสู่ปกติ
ตอนนี้เอง ซูจิ่นอวี๋ยื่นแหวนทองคำวงหนึ่งใส่มืออูชิงจู๋
ดวงตางามของอูชิงจู๋เต็มไปด้วยความประหลาดใจ
เธอสังเกตเห็นแหวนนี้มานานแล้ว ทั้งห้าคนมีกันคนละวง