หลังจากฝนพรำผ่านพ้นไป
อูชิงจู๋แก้มแดงระเรื่อ ซุกตัวนิ่งในอ้อมกอดเจียงเสี่ยวไป๋ เอ่ยว่า "อาจารย์เจียง ท่านรีบรักษาโรคให้หน่อยเถอะ หนูรู้สึกว่าคนเดียวมันไม่ค่อยไหว!"
ไม่ใช่พูดเกินจริงเลย ตอนนี้หมดเรี่ยวแรงทั้งร่าง
เจียงเสี่ยวไป๋หัวเราะแห้ง ๆ พยักหน้าเบา ๆ
บ่ายสามกว่า ทั้งสองลุกจากเตียง
จัดการแต่งตัวเรียบร้อย เจียงเสี่ยวไป๋ก็ส่งอูชิงจู๋ไปที่บ้านของหลู่เสี่ยวหยู่
แน่นอนว่าเขาไม่ได้รีบจากไปไหน คุยกันสักพัก ถึงได้โทรหาท่านกง
รู้ที่แน่ชัดแล้ว จึงขับรถออกไป
มาถึงที่พักของท่านกง พบว่าอยู่ห่างจากโรงเรียนไม่ไกลนัก
อยู่ ๆ ก็มาถึงที่นี่
เจียงเสี่ยวไป๋อดไม่ได้ที่จะนึกถึงช่วงเวลาที่ได้เป็นครูขึ้นมาอีกครั้ง
ตอนนั้น ช่างผ่อนคลายจริง ๆ
แต่ตอนนี้เรื่องที่ต้องเข้าไปเกี่ยวข้องยิ่งมากขึ้นทุกที เขาจะเป็นครูต่อไปได้อีกนานแค่ไหน?
มาถึงที่พักที่ท่านกงบอกไว้ พบว่าเป็นหมู่บ้านบ้านเดี่ยวหลังใหญ่
กับหมู่บ้านเทียนเก๋อที่เขาอยู่ ถึงจะเป็นคนละทิศทาง แต่ถ้าเดินก็ยังไม่ถึงยี่สิบนาที
เขาจึงใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจอดรถไว้ในหมู่บ้านเทียนเก๋อ
ใช่แล้ว วิธีนี้อย่างน้อยก็ดื่มด้วยกันได้สักหน่อย ตกกลางคืนก็แค่กลับมานอนที่หมู่บ้านเทียนเก๋อ
หลังจากจอดรถเรียบร้อยแล้ว เจียงเสี่ยวไป๋ก็เดินเท้าไปยังที่พักของท่านกง
ระหว่างทางโทรหาซูจิ่นอวี๋และหลินซืออวิ๋น