“เฮ้อ ทวดฉันไปเดินเตร็ดเตร่อยู่ที่ไหนก็ไม่รู้สิ!”
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มขมอีกครั้ง
ทวดของเขายังมีชีวิตอยู่แถมสุขภาพยังแข็งแรงมากอีกด้วย
แต่เขาก็ไม่ได้เจอมาหลายปี หลายต่อหลายปีแล้ว
ต่อให้ตอนนี้เขาอยากจะไปทำความเข้าใจประวัติตระกูล ก็หาตัวไม่เจอ
ระหว่างที่ถอนหายใจอยู่นั้น เจียงเสี่ยวไป๋ก็พูดคุยกับทั้งสิบคนไปเรื่อยเปื่อย
ไม่นาน เจียงเสี่ยวไป๋ก็แสดงท่าทีประหลาดใจออกมา เพราะเขาได้ยิน 'เข็มที่สาม' จากปากท่านผู้อาวุโสใหญ่
เข็มไท่ไป๋เสวียน!
“มีเข็มไท่ไป๋เสวียนด้วยเหรอ? เมื่อก่อนทำไมไม่เคยได้ยินพวกคุณพูดถึงเลย?”
เจียงเสี่ยวไป๋ถามด้วยความประหลาดใจ: “เข็มนี่ก็สาบสูญไปแล้วหรือเปล่า?”
“อันนี้ไม่ได้สาบสูญหรอก!”
ท่านผู้อาวุโสใหญ่กล่าว: “ที่เราไม่เคยพูดถึง ก็เพราะว่าตระกูลนี้มีปัญหากับทวดของนายมาก เข้าใจไหม!”
“โอ้?”
เจียงเสี่ยวไป๋ทำหน้าสงสัยใคร่รู้: “เป็นมายังไงเหรอครับ?”
“ก็เพราะผู้หญิงทั้งนั้นแหละ!”
ท่านผู้อาวุโสใหญ่ส่ายหัว กระแอมพรางว่า: “สมัยที่ทวดของนายยังหนุ่มๆ ไปยั่วยุคุณหนูของเขาจนมีเรื่องมีราว แต่สุดท้ายก็ไม่ได้แต่งงานกับเขา!”
“สุดท้ายก็คิดออกใช่ไหมล่ะ นางจากไปเลยทีเดียว! ย้ายไปอยู่ทางนั้นที่ไทเป จากนั้นก็ทิ้งคำขู่ไว้ว่า เจอใครที่แซ่เจียงล่ะก็ เห็นหนึ่งคนฆ่าหนึ่งคน!”
“เฮ้อ...”
เจียงเสี่ยวไป๋กระตุกยิ้มมุมปาก: “ที่ไทเปน่ะหรือ?”
พลางเขาแอบถอนใจเบาๆ อย่างโล่งอก
ดีแล้ว เขาไม่มีทางไปไทเปแน่ๆ!
พอถึงช่วงเย็น เจียงเสี่ยวไป๋ก็ออกจากห้องเย็นและมุ่งหน้ากลับไปยังที่พักของตัวเอง
ระหว่างทาง เขาหมกมุ่นครุ่นคิดอยู่เรื่องหนึ่งมาตลอด
ตระกูลเจียงเคยเป็นหนึ่งในตระกูลฉีเหมินมาก่อนอย่างนั้นหรือ?
ภรรยาเอกของทวดเขาก็มาจากตระกูลฉีเหมินเหมือนกัน?
แต่ทำไมเขาถึงไม่เคยเห็นมาก่อนเล่า?