"ผม..."
เจียงเช่อสีหน้าซีดเผือดและเคร่งเครียด
คำพูดของเจียงเสี่ยวไป๋ทำให้เขาคิดหลายอย่าง
เขานึกถึงภาพที่โทรศัพท์ไปเพียงสายเดียว เจียงเกอกับเจียงหยางก็รีบวิ่งมาหา
เขากำมือแน่น สุดท้ายมองไปที่เจียงเกอกับเจียงหยาง ริมฝีปากขยับพูดว่า "ขอโทษ!"
เมื่อพูดจบสามคำ เจียงเช่อก็หมุนตัวจากไป
ทุกย่างก้าวดูหนักอึ้ง
เจียงหยางอ้าปากจะพูด แต่ก็ไม่รู้จะพูดอะไร
เจียงเกอถอนหายใจเบา ๆ
เจียงเช่อลำบากกว่าที่เธอคิด
รอยแผลเป็นเต็มตัวก็พอมองออก
เจียงเสี่ยวไป๋มองแผ่นหลังของเจียงเช่อ คิดอยู่นิดหน่อย แล้วค่อย ๆ พูดว่า "สำนักสังหารโลหิตเหมาะกับนาย ไปถึงนั่นหาเหรินจื่อหลิน แจ้งชื่อฉันก็พอ!"
"ตั้งใจทำนะ เป็นผู้คุ้มกันลับของตระกูลเจียงก็ไม่เลว!"
เจียงเช่อหยุดฝีเท้าเล็กน้อย ไม่หันหลังกลับ เดินจากไปตรง ๆ
เจียงเสี่ยวไป๋หันกลับมามองคนตระกูลไป๋ทั้งสามพูดว่า "เรื่องก็กระจ่างแล้ว ต้นเหตุคือตานเสวียน ไอ้คนแซ่ถังนี่คือฆาตกรทางอ้อม พวกตระกูลไป๋อยากพาตัวไป พวกเราสำนักหมอเซียนไม่คัดค้าน!"
คนตระกูลไป๋ทั้งสามมองหน้ากัน
ตานเสวียนถูกเจียงเสี่ยวไป๋ฆ่าไปแล้ว คนแซ่ทังที่เป็นหัวหน้าเตาหลอม แม้จะน่าเกลียดชัง แต่ก็เป็นแค่เพชฌฆาตเท่านั้น
"เรื่องนี้ก็ให้สำนักหมอเซียนจัดการเถอะ!"
ตอนนั้นเองผู้อาวุโสตระกูลไป๋คนหนึ่งก็ลุกขึ้นยืนมองเจียงเสี่ยวไป๋พูดว่า "พวกเราขอตัวลาก่อน!"
พูดจบ ทั้งสามคนก็จากไปพร้อมกัน
แต่ตอนที่จากไป ทั้งสามคนก็ส่งสายตาให้เจียงเกอ