"ฮะๆ น่าสนใจ!"
เมื่อร่างของตานชางหายไปในพริบตา ชายชราผมขาวผู้นั้นก็อุทานด้วยความประหลาดใจ "คราวนี้แปลกจริงๆ ฉันเพิ่งเคยเห็นตานชางยอมรับผิดเป็นครั้งแรก! ฮ่าๆ สนุก สนุกจริงๆ!"
ในขณะที่ชายชราผมขาวหัวเราะอย่างสำราญ ตานจู่และฮั่วจู่ก็สบตากัน สีหน้าของพวกเขาแฝงไปด้วยความแปลกใจ
เมื่อครู่พวกเขาคิดว่าเจียงเสี่ยวไป๋กับตานจั้งรุ่นก่อนจะต้องต่อสู้กันใหญ่
ไม่คิดว่าตานชางจะถอยให้เองในพริบตา
นี่เป็นสิ่งที่พวกเขาไม่คาดคิดมาก่อน
แต่จากจุดนี้ก็พอจะเห็นได้ว่า เรื่องเวทีประลองทำให้ตานชางยอมรับเจียงเสี่ยวไป๋ในระดับหนึ่ง
ไม่เช่นนั้นคงไม่เป็นเช่นนี้
เจียงเสี่ยวไป๋ยืนอยู่ตรงนั้น สายตากระเพื่อมเล็กน้อย จิตใจสงบลงชั่วขณะ
ที่แท้ตานชางก็ยังคงไม่พอใจที่ทำให้ยาเด็กอยู่ในระดับเดียวกับนักปรุงยางั้นหรือ?
กลัวว่าเขาจะทำลายรากฐานของสำนักเซียนยา?
การให้ความสำคัญกับยาเป็นสิ่งที่ถูกต้อง
แต่ถ้าไม่มีสมุนไพรและไฟ แล้วยานั้นจะเกิดขึ้นได้อย่างไร?
เขาส่ายหัว แล้วนั่งลงบนที่นั่งอีกครั้ง จากนั้นก็เงยหน้ามองไปที่ถังจู่ลู่
เขายังไม่ทันเอ่ยปาก ถังจู่ลู่ก็พูดด้วยเสียงสั่นเครือว่า "ท่านยาจู่ ผมสาบานได้ว่าผมไม่ได้ถูกท่านบังคับ สิ่งที่ผมพูดไปก่อนหน้านี้ ไม่ใช่คำพูดเท็จแน่นอน!"
เขากลัวแล้ว
เจียงเสี่ยวไป๋ถึงกับขับไล่ตานจั้งรุ่นก่อนออกไปได้
แล้วเขาจะเป็นอะไรได้?