เอ่อ...
เจียงเสี่ยวไป๋มองดูเตาหลอมที่ระเบิดแตก สีหน้าเหวอไปหมด
สีหน้าของเจียงเกอก็ดูตะลึงไปเหมือนกัน
ทำไมเป็นแบบนี้ล่ะ?
เจียงเกอลุกขึ้นมาตรวจสอบเตาหลอมทันที แต่ผ่านไปสักพัก มือทั้งสองก็เอื้อมไปจับผมของตัวเองอีกครั้ง สีหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวด พูดว่า "เตาหลอมนี้มีค่าอย่างน้อยสามร้อยเหรียญยาเลยนะ!"
เจียงเสี่ยวไป๋ยืนอยู่ข้างๆ ไอเบาๆ หนึ่งครั้งแล้วพูดว่า "ขอโทษที โทษฉันเอง เดี๋ยวฉันจะชดใช้ให้ใหม่!"
พูดจบ เขาคิดว่าเจียงเกอจะต้องเกรงใจสักหน่อย เช่น พูดว่าไม่เป็นไร อะไรประมาณนั้น แต่ไม่คิดว่าเจียงเกอจะพยักหน้าตรงๆ แล้วพูดว่า "ได้!"
และคำว่า "ได้" นั่นแหละ
ทำเอาอาการเหวอของเจียงเสี่ยวไป๋กำเริบขึ้นมาอีกรอบ
ผู้หญิงคนนี้ไม่ทำตามสูตรเลยสักนิด
แมวเก้าหางนอนทับไหล่ของเจียงเสี่ยวไป๋ อดที่จะหัวเราะไม่ได้
ไม่ต้องพูดถึงเลย นิสัยแบบนี้ของเจียงเกอ มันบอกว่าชอบมากจริงๆ
เพราะจากการได้สัมผัสช่วงสั้นๆ นี้ ก็พอจะเห็นได้ว่าเจียงเกอมีนิสัยเข้มแข็งมาก แบกรับความรับผิดชอบที่ผู้หญิงทั่วไปยากจะแบกรับได้
ในขณะเดียวกัน จิตใจก็แจ่มใสและตรงไปตรงมา พูดอะไรก็พูดอย่างนั้น
แต่ภายใต้รูปลักษณ์แบบนี้ กลับซ่อนพรสวรรค์ของคนที่ชอบสะสมเงินไว้ด้วย
เชอะ!
นี่ไม่ใช่ความเห็นแก่ตัว เพราะเจียงเกอเป็นคนที่บริสุทธิ์ใจจริงๆ
ทำตามใจตามอารมณ์
ผู้หญิงแบบนี้ หาได้ยากยิ่งในโลกนี้
ตอนนี้ เห็นเจียงเกอเก็บเตาหลอมที่แตกเป็นชิ้น ๆ แล้วหยิบอีกอันหนึ่งออกมา มองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋แล้วพูดว่า "อันนี้ฉันดูแล้ว คุณภาพดีกว่า ต้องใช้อย่างน้อยเจ็ดร้อยเหรียญยา!"