“ได้สิ!”
เจียงเสี่ยวไป๋ได้ยินเจียงเกอบอกว่าจะไปเดินเล่นที่เมืองเซียนอี๋ เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก็พยักหน้าตกลง
เขาอยากจะดูเมืองเล็กๆ แถบจงโจวที่นี่เป็นอย่างไรบ้าง
เจียงเกอไม่ได้พูดอะไรอีก นั่งขัดสมาธิบนเตียงหิน และจัดที่นั่งให้เจียงเสี่ยวไป๋อย่างชัดเจน
แต่เจียงเสี่ยวไป๋ไม่ได้อยู่ต่อ เขากลับเดินออกไปข้างนอก
มาถึงหน้าถ้ำ
เจียงเสี่ยวไป๋มองดูดาวเต็มฟ้าบนท้องฟ้า คล้ายกับกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง
เขารู้สึกได้ว่ามีอะไรไม่ถูกต้อง
ยาที่ควรจะสำเร็จได้ ทำไมทุกครั้งถึงได้ระเบิดล่ะ?
แมวเก้าหางเองก็รู้ว่าเจียงเสี่ยวไป๋กำลังคิดเรื่องพวกนี้อยู่ ดังนั้นมันจึงเงียบๆ อยู่บนไหล่ของเจียงเสี่ยวไป๋โดยไม่รบกวน
เจียงเสี่ยวไป๋ไม่มีความสามารถในการหลอมยากันหรือ?
มันไม่คิดอย่างนั้น
ต้องมีอะไรสักอย่างที่ผิดพลาดแน่นอน
หนึ่งชั่วโมงต่อมา
เจียงเสี่ยวไป๋หรี่ตาลงเล็กน้อยแล้วพูดว่า “นายว่า มันจะเป็นเพราะปัญหาเตาหลอมยาหรือเปล่า?”
“เหอะๆ นี่มันเหมือนกับปวดท้องเข้าห้องน้ำแล้วโทษว่าแรงดึงดูดโลกไม่พอหรือไง?”
แมวเก้าหางได้ยินคำพูดของเจียงเสี่ยวไป๋ก็หัวเราะออกมา แต่ครู่ต่อมามันก็เก็บรอยยิ้ม มองเจียงเสี่ยวไป๋แล้วพูดว่า “นายพูดจริงจังหรือเปล่า?”
“อื้ม!”
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าเบาๆ แล้วพูดว่า “ทุกครั้งที่ยาสำเร็จมันก็ระเบิด ฉันคิดว่าอาจเป็นเพราะคุณภาพเตาหลอมยาต่ำเกินไป พลังวิญญาณในยาของฉันกับพลังงานที่ดึงมาจากภายนอกมันไม่สมดุลกัน!”
“ถ้าใช้เตาหลอมยาที่ดีกว่านี้ ก็น่าจะหลีกเลี่ยงปัญหาเหล่านี้ได้!”