เห็นเจียงเสี่ยวไป๋เดินอยู่ในป่าไผ่ ด้วยความเร็วอันเหลือเชื่อ
ไม่ได้เดินตามทางที่ถูกต้องเลยแม้แต่น้อย
แต่ที่แปลกก็ตรงนี้แหละ
พวกแมลงดาบในป่า กลับไม่มีทีท่าว่าจะผิดปกติอะไรเลย
ใช่ ไม่มีแม้แต่ตัวเดียว
ราวกับว่า ในนั้นไม่มีแมลงดาบอยู่เลย
ในตอนนั้น บรรพบุรุษท่านหนึ่งทนไม่ไหว ก้าวเท้าเข้าไปโดยตรง แล้วจงใจเดินผิดทาง ทันใดนั้นเสียงเสียดอากาศก็ดังขึ้น
บรรพบุรุษท่านนั้นสีหน้าเปลี่ยนไป ร่างกายรีบชะงักและถอยออกมาอย่างรวดเร็ว
ถึงจะรอดออกมาได้เร็ว แต่ก็เห็นได้ชัดว่าบนเสื้อผ้ามีรอยขีดข่วนที่แมลงดาบทิ้งไว้หลายรอย
แบบนี้...
บรรพบุรุษทั้งสองมองหน้ากันอีกครั้ง ฉากประหลาดขนาดนี้ พวกเขาเพิ่งเคยเจอเป็นครั้งแรก
จู๋ชิงเองก็อึ้งไปหมด สถานการณ์แบบนี้ เขาเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรกเหมือนกัน
ในใจที่มีต่อเจียงเสี่ยวไป๋ อดไม่ได้ที่จะเกิดคำว่า "ยอม" ขึ้นมาอีกครั้งอย่างจริงใจ
สมกับเป็นคนที่เฟิ่งซีผู้เป็นคุณหนูหมายปองจริง ๆ
"พวกเรา..."
น้ำเสียงของบรรพบุรุษท่านหนึ่งฟังดูเริ่มลังเลเล็กน้อย
หน้าที่ของพวกเขาที่เฝ้าอยู่ที่นี่ นอกจากจะไม่ให้ใครมารบกวนแล้ว ที่จริงก็ยังมีความรับผิดชอบในการปกป้องความปลอดภัยของจีเฟิ่งซีด้วย
เจียงเสี่ยวไป๋มาด้วยสถานะสามี แม้สิ่งที่เขาแสดงออกมาจะทำให้พวกเขาเริ่มเชื่อถือได้บ้างแล้ว
แต่ถ้าเกิด...
"ไป!"
บรรพบุรุษอีกท่านไม่พูดอะไรมาก ร่างกายหายไปจากจุดเดิม
จู๋ชิงเห็นบรรพบุรุษทั้งสองหายไปแล้ว ก็ตะลึงไปครู่หนึ่ง สุดท้ายก็เลือกที่จะรออยู่ตรงนั้น
อีกด้านหนึ่ง
ยิ่งเข้าไปในป่าไผ่ลึกเท่าไหร่ หัวใจของเจียงเสี่ยวไป๋ก็ยิ่งเต้นเร็วขึ้นเท่านั้น