วันรุ่งขึ้น
ในป่าไผ่แห่งหนึ่ง เมื่อแสงอาทิตย์สาดส่องลงมา เสียงไก่ขันก็ดังขึ้น เจียงเสี่ยวไป๋ลืมตาขึ้น
ตอนนี้ สิ่งแรกที่เขาทำคือมองไปที่อ้อมแขนของตัวเอง
เมื่อเห็นจีเฟิ่งซีขดตัวอยู่ในอ้อมแขนของเขา ใบหน้าเต็มไปด้วยความอ่อนหวาน เจียงเสี่ยวไป๋ก็ก้มลงจูบที่แก้มนั้นเบา ๆ
เขาไม่ได้รีบร้อนลุกขึ้น แต่กลับกอดผู้หญิงคนนี้ไว้เงียบ ๆ
แต่ไม่นาน จีเฟิ่งซีก็ตื่นขึ้นมาอย่างกะทันหัน
และสิ่งแรกที่เธอทำคือเงยหน้าขึ้น
เมื่อเห็นเจียงเสี่ยวไป๋มองเธออยู่เช่นกัน เธอก็ตะลึงไปครู่หนึ่ง ก่อนจะขดตัวกลับเข้าไปในอ้อมแขนของเจียงเสี่ยวไป๋อีกครั้ง แล้วหลับตาลง
มีความสุขอย่างหนึ่ง ชื่อว่า ความสงบของช่วงเวลา
และยังมีความสุขอีกอย่าง ชื่อว่า การมีเธอในวันถัดไป
เธอรู้สึกว่าเธอกำลังกุมมันไว้
สิ่งนี้ ไม่มีใครคิดแย่งไปได้!
แปดโมงเช้า
จีเฟิ่งซีค่อย ๆ ลุกขึ้นจากอ้อมแขนของเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยความอาลัยอาวรณ์
แต่เจียงเสี่ยวไป๋กลับไม่รีบร้อนลุกขึ้น นอนมองเงาร่างนั้นอยู่ ก็รู้สึกว่าเป็นการเพลิดเพลินอย่างหนึ่ง
แปดโมงครึ่ง
ทั้งสองคนนั่งกินผลไม้เล็ก ๆ น้อย ๆ ด้วยกัน
เมื่อเวลาผ่านไปถึงเก้าโมงกว่า เจียงเสี่ยวไป๋อยากจะชวนจีเฟิ่งซีออกไปเดินเล่น แต่
ตอนนี้ สาวใช้คนหนึ่งที่ตระกูลจู๋ส่งมา ก็เดินเข้ามา
สาวใช้คนนี้เห็นเจียงเสี่ยวไป๋ในตอนแรกก็ชะงักไปเล็กน้อย แต่ไม่นานก็นึกอะไรขึ้นได้ สีหน้าปรากฏความดีใจขึ้นมาทันที "คุณคือคนที่พี่เฟิ่งซีคิดถึงอยู่ตลอดใช่ไหมคะ?"
ในห้องของจีเฟิ่งซี ไม่เคยมีผู้ชายคนอื่นปรากฏตัวมาก่อน
นี่เป็นครั้งแรก
ดังนั้นนางจึงเดาได้แบบนี้