"อันไหนไม่นับ?"
เจียงเสี่ยวไป๋มองชายชราด้วยรอยยิ้มกว้าง "พลังงานปฐมภูมิคือของเดิมพันระหว่างเรา ข้าเอาไปก็ไม่ผิดกฎ! ส่วนที่ท่านบอกว่าพลังจิตจะถูกกลืนกิน ข้าใช้พลังมหาศาลถึงจะหลุดพ้นจากการกลืนกินนั้นและคว้าป้ายประจำตัวมาได้!"
"นี่ก็ไม่นับว่าผิดกฎใช่ไหม?"
"เอ่อ..."
ชายชราชะงักแล้วกล่าว "แต่เจ้ากลับก่อน..."
กล่าวพลางส่ายศีรษะในที่สุด ราวกับลูกโป่งที่หมดลม "ช่างเถิด ช่างเถิด ถือว่าเจ้าผ่าน!"
ช่วยไม่ได้ ถึงตอนนี้จะเอาป้ายกลับไปวางที่เดิมก็ใช่ว่าจะเปลี่ยนอะไรได้
เจียงเสี่ยวไป๋ก็ยังคงใช้พลังจิตหยิบมาได้อยู่ดี
วงจรอุบาทว์
ที่เจียงเสี่ยวไป๋บอกเมื่อครู่ว่าใช้พลังมหาศาลนั้น ก็แค่ไว้หน้าเขาเท่านั้นเอง
แต่ ให้ตายสิ ช่างน่าหงุดหงิดยิ่งนัก
คนอื่นที่นี่ระมัดระวังราวกับเดินบนแผ่นน้ำแข็ง แต่เจียงเสี่ยวไป๋กลับสบายเหมือนเดินบนพื้นราบ
เฮ้อ...
ชายชราถอนหายใจแล้วว่า "ไปเถอะ ลงไปได้แล้ว!"
กล่าวจบก็เดินออกไปด้านนอก
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มออกมาแล้วเดินตามไป
ระหว่างนั้นเขาชำเลืองมองป้ายประจำตัวสีดำในมือ
ไม่รู้ว่าทำจากวัสดุอะไร
หนักแน่น มีลวดลายสลักงดงาม
ด้านหน้าเป็นอักษร 'ลิ่ง' ส่วนด้านหลังเป็นอักษร 'ฉี'
ประณีตยิ่งนัก
เมื่อทั้งสองเดินจากชั้นสามลงมาถึงชั้นหนึ่ง เฟิ่งซียังคงรออยู่ที่นั่น เมื่อเห็นทั้งสองลงมา ดวงตาคู่สวยก็จ้องมองไปทันที
ลงมาเร็วนักได้อย่างไร?