“เรียกผีบ้านเจ้าเถอะ!”
จีเฟิ่งซีจ้องเขม็งไปที่เจียงเสี่ยวไป๋
ทำไมคนนี้ถึงได้น่ารำคาญขนาดนี้นะ?
ในห้วงคิด ดวงตาของจีเฟิ่งซีฉายแววแปลกประหลาด
ใช่แล้ว
ก็คนที่น่ารำคาญแบบนี้แหละ ที่ดันเข้ามาอยู่ในหัวใจของเธออย่างจัง
ทั้งที่ควรจะรังเกียจแท้ ๆ แต่ตอนนี้กลับมีแต่ความชอบ!
“คิดอะไรอยู่?”
เจียงเสี่ยวไป๋เห็นจีเฟิ่งซีก้มหน้า จึงยกมือขึ้นเคาะศีรษะหญิงสาวเบา ๆ
“ห้ามเคาะฉัน!”
จีเฟิ่งซีหน้าแดงระเรื่อ
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มบาง ยกมือขึ้นทำท่าจะดีดหน้าผากหญิงสาว
จีเฟิ่งซีเห็นดังนั้นก็รีบหลับตาลงทันที
แต่หน้าผากไม่รู้สึกเจ็บ กลับมีความรู้สึกแปลกปลอมที่ริมฝีปาก พอลืมตาขึ้น เจียงเสี่ยวไป๋ก็อยู่ใกล้แค่เอื้อม
จีเฟิ่งซีชะงักไปเล็กน้อย
ในตอนนั้นเองเธอก็ได้ยินเสียงในใจของเจียงเสี่ยวไป๋ว่า หายใจทางจมูกก็ได้นะ...
“คนน่ารำคาญ!”
จีเฟิ่งซีคิดในใจ แต่ในตอนนั้นกลับหลับตาลง
สายลมบางเบาพัดผ่าน
เจียงเสี่ยวไป๋จูบจีเฟิ่งซีอย่างแผ่วเบา พลางยื่นแขนออกไปโอบกอดเธอไว้ในอ้อมแขน
ริมฝีปากของจีเฟิ่งซีชุ่มฉ่ำและหอมหวานอย่างน่าประหลาด
ครั้งที่แล้วเขาก็รู้สึกเช่นนี้
กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากปลายจมูกทำให้เจียงเสี่ยวไป๋ที่ตั้งใจจะจูบเพียงแผ่วเบา แต่ตอนนี้กลับไม่อาจถอนตัวได้
แสงฤดูใบไม้ผลิระยิบระยับ วันที่สดใสงดงาม
สีน้ำว่างเปล่า รอฝนให้พร้อมพรัก
ทั้งฉากทั้งอารมณ์นี้ ราวกับเป็นภาพวาดอันงดงามสุดขั้ว
ผ่านไปเนิ่นนานจึงถอนริมฝีปากออก ดวงตาใสกระจ่างของจีเฟิ่งซีมองเจียงเสี่ยวไป๋ครู่หนึ่ง แล้วเบือนหน้ากล่าวว่า “คนน่ารำคาญ!”