"เฮ้ย แกชิงเอาเลย กล้าไม่กลัวรึไง..."
จิ่วเหว่ยแมวเห็นเจียงเสี่ยวไป๋ดึงวิญญาณลวงออกมาก็รู้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น
"ไม่มีทาง!"
เจียงเสี่ยวไป๋เต็มไปด้วยความมั่นใจ
และก็เป็นอย่างที่เขาคิดไว้ไม่มีผิด
หลังจากที่เขาทำแบบนั้น ชายชราสองคนในถ้ำก็ลืมตาขึ้นพร้อมกัน แต่พอมองหน้ากันก็ส่ายหัว
คนอื่น ๆ ต่างปฏิบัติตามกฎอย่างเคร่งครัด
มีก็แต่เฉินผิงนี่แหละ
ที่บ้าบิ่นไม่กลัวใคร
แต่สิ่งที่ตระกูลของพวกเขาต้องการก็คือคนที่บ้าบิ่นแบบนี้นี่แหละ
เมื่อชายชราทั้งสองในถ้ำกลับเข้าสู่ความเงียบงันอีกครั้ง
ฝั่งเจียงเสี่ยวไป๋สัมผัสได้ถึงการแข็งแกร่งขึ้นของวิญญาณลวง จึงเก็บมันกลับไป
ก่อนจากไปเขาก็หยิบนาฬิกาข้อมือของชายหญิงคู่นั้นติดมือไปด้วย แล้วใช้ไฟหลีเผาศพทั้งคู่จนเป็นเถ้าถ่าน ก่อนจะพุ่งตัวไปทางทิศทางของเสี่ยวอี
"ไปกัน!"
เมื่อเจียงเสี่ยวไป๋มาถึงข้างกายเสี่ยวอี เขาโบกมือแล้วนำหน้าเดินไปข้างหน้า
ระหว่างทาง เจียงเสี่ยวไป๋มองไปที่เสี่ยวอี แล้วเอ่ยปากว่า "ต่อไปนี้เราสองคนต้องสวมบทบาทแล้วนะ มาปรับตัวกันหน่อย!"
ตัวเขาเองปรับสภาพได้ค่อนข้างเร็ว
แต่ด้วยนิสัยของเสี่ยวอี การจะให้ปรับตัวได้คงยากหน่อย
อย่างที่เขาคิดไว้ เสี่ยวอีพยักหน้า แล้วใบหน้าก็แดงเรื่อขึ้นเรื่อย ๆ สุดท้ายก็ก้มหน้างุด มือเรียวงามขยำเสื้อผ้าแล้วพูดว่า "ที่...ที่รัก..."
พอพูดจบ เธอก็ก้มหน้าลง หน้าแดงไปถึงใบหู
เหมือนของสุกอะไรสักอย่าง