เทือกเขาซีเสีย ใกล้เขตแดนลึกเข้าไป
ที่นี่มีกองเพลิงลุกโชนอยู่
แปลกตรงที่ไฟนี้ไม่ใช่สีแดงตามปกติ แต่เป็นเปลวไฟแฝงแสงประหลาดสีเขียวเข้ม
ในความมืดยามราตรี ดูน่าพรั่นพรึงนัก
นอกรัศมีเปลวไฟ ร่างเงาร่างแล้วร่างเล่าร่วงลงมา นับดูแล้วมีกันอยู่หกคน
เมื่อจำนวนคนแตะสิบคน ชายคนหนึ่งในนั้นก็เงยหน้าขึ้นถาม “ทุกคนมากันครบหรือยัง”
“เฉินผิงกับสวีหลานยังไม่มาเลย” คนหนึ่งด้านล่างเอ่ย
“ไม่ต้องรอพวกนั้นแล้ว”
ชายคนนั้นฟังจบก็ขมวดคิ้ว “ภารกิจคราวนี้แต่ละคนคืบหน้ากันยังไงบ้าง”
“ทางผมจัดการเรียบร้อยแล้ว”
“ทางเราเหมือนกัน...”
ระหว่างที่คนเหล่านี้กำลังรายงานความคืบหน้า
ณ พงไพรไกลออกไป เจียงเสี่ยวไป๋มองไปทางกองไฟประหลาดนั้นแวบหนึ่ง แล้วก็หันไปสนใจเสี่ยวอีที่อยู่ข้างกาย “เสี่ยวอี ตอนนี้บอกว่าจะถอยยังทันนะ...”
“ฉันไหว”
เสี่ยวอีกุมหมัดแน่น ใบหน้าแดงก่ำ
“อืม”
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มบางๆ “ถึงตอนนั้นไม่ไหวก็ไม่เป็นไรนะ ถ้าไม่ได้จริงๆ... ตอนนั้นเราก็แค่หนีออกมาชั่วคราว”
ฆ่าคนตอนนี้ไม่ได้
ถ้าฆ่ายกพวก จะทำให้อีกฝ่ายแตกตื่นเกินไป
เพราะฉะนั้นทำได้แค่หนี
เสี่ยวอีสูดลมหายใจเข้าลึกสองที พยายามผ่อนคลายตัวเองให้มากที่สุด แล้วจึงมองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ “ที่รัก ฉันพร้อมแล้ว”
สิ้นเสียง ใบหน้าก็ยังอดไม่ได้ที่จะแดงปลั่ง แต่มือก็ยังกุมชายเสื้อแน่นพลางพูดออกมา
“เสี่ยว... เสี่ยว...”
เจียงเสี่ยวไป๋อ้าปากค้าง ทำหน้าเหรอ จนหน้าแก่แดงก่ำไปหมด สุดท้ายก็สูดลมหายใจเข้าลึกสุดตัว “คุณเธอ งั้นเราไปกันเลยนะ”