"ซี้ด!"
เสียงสูดลมหายใจเย็นดังขึ้นอีกครั้ง
บ้าดีเดือด!
จะปะทะตรง ๆ เลยงั้นเหรอ?
แต่...มองทั่วทั้งเจียงหลิง ระดับหัวกะทิก็อยู่ที่นี่กันหมดแล้วไม่ใช่หรือ?
เจ้าสือเซ่าอู่จะไปเรียกใครมาอีกได้?
ทว่า ดูเหมือนก่อนหน้านี้พวกเขาก็เคยคิดแบบเดียวกันกับเจียงเสี่ยวไป๋มาแล้ว
ตอนนั้นก็นึกว่าเจียงเสี่ยวไป๋จะไปหาใครได้อีก?
แล้วผลล่ะ?
คนเขาไปขนพ่อของสามประมุขตระกูลมาได้
แถมพอคนเบื้องหลังโผล่มา อีกฝ่ายยังต้องโค้งคำนับด้วยความเคารพ
เจ้าสือเซ่าอู่นี่ ถ้าเกิดทำได้แบบนั้นบ้างล่ะ?
แบบนั้นก็ต้องมีละครเรื่องใหญ่ให้ดูอีกไม่ใช่หรือ?
ขณะที่ทุกคนกำลังคิดเช่นนี้ เสียงของสือเซ่าอู่ก็ดังขึ้น: "ไม่ต้องหรอก ข้าแพ้แล้ว!"
พูดจบ หมัดที่กำแน่นของสือเซ่าอู่ก็คลายออก
ครั้งนี้เขาพ่ายแพ้อย่างราบคาบ
ตระกูลเจียง...
เหอะ ๆ เขาคิดว่าตระกูลเจียงกลายเป็นประวัติศาสตร์ไปนานแล้ว
เขาคิดว่า...
หึ คิดว่า?
ถ้าแค่ 'คิดว่า' มันมีประโยชน์ คงไม่เกิดการพลิกผันเช่นนี้กระมัง!
"แพ้เฉย ๆ มันไม่ได้หรอก!"
เจียงเสี่ยวไป๋ส่ายหน้าอย่างจริงจังในตอนนี้
"โอ้? ยังไงล่ะ ต่อหน้าคนมากมายขนาดนี้ เจ้ายังกล้าฆ่าข้าหรือ?"
สือเซ่าอู่กลับมายิ้มได้อีกครั้ง
"หึ คิดว่าข้าไม่กล้าหรือ?"
เจียงเสี่ยวไป๋ก็ยิ้มเช่นกัน เขาจะกลัวอะไรนี่?
เขามีวิธีเป็นร้อย ที่จะจัดการไอ้หมอนี่ให้ตาย โดยไม่ถูกใครจับได้!
ท่ามกลางแสงเย็นเยียบที่วูบไหว ขณะเจียงเสี่ยวไป๋กำลังจะลงมือ ทันใดนั้นลมปราณร้ายกาจสายหนึ่งก็พัดกระหน่ำเข้าใส่เขา
คนที่ลงมือคือสืออันเจียงนั่นเอง
สีหน้าของผู้คนในที่นั้นเปลี่ยนไปพร้อมกัน แต่ผู้อาวุโสตระกูลเจียงทั้งสิบคนนิ่งสนิท
พวกแบบนี้ ต่อให้มาอีกเป็นสิบ ก็ดูจะทำอะไรเจียงเสี่ยวไป๋ไม่ได้แม้แต่เส้นขน?
ตู้ม!
คลื่นลมปราณพลุ่งพล่าน สืออันเจียงหยุดอยู่ตรงหน้าเจียงเสี่ยวไป๋ ตอนนี้บนใบหน้าเต็มไปด้วยสีหน้าตกตะลึงไม่เชื่อ