ท่ามกลางเสียงอุทาน
เจียงเสี่ยวไป๋จับชีพจรชายชราผมขาวบนรถเข็นเสร็จแล้ว กำลังเริ่มฝังเข็ม
"ท่านผู้อาวุโส ขาของท่านอาการไม่ค่อยดี ถ้าอยากยืนขึ้นมาใหม่ คงต้องพักฟื้นระยะยาวนะครับ"
เจียงเสี่ยวไป๋ฝังเข็มให้ชายชราบนรถเข็นเสร็จ ก็ลุกขึ้นพูดว่า "เส้นเลือดแข็งตัว เส้นประสาทตาย… ผมจะเขียนตำรับยาให้ ส่วนการฝังเข็ม ท่านไปที่ตระกูลเจียงได้ครับ"
สิ้นเสียงเขา คว่างหงก็รีบร้อนให้คนเอากระดาษกับปากกามาให้
เจียงเสี่ยวไป๋เขียนตำรับยาอย่างรวดเร็ว
ระหว่างนั้น ท่านผู้อาวุโสใหญ่แห่งตระกูลเจียงมองดูเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยแววตาภูมิใจเล็กน้อย
ไอ้เด็กเหลือขอนี่ พอใช้ได้ อย่างน้อยก็ไม่ใช่พวกใช้คนอื่นเสร็จแล้วก็ตบก้นเดินจากไปเฉย ๆ
"ขอบคุณท่านยุวชนมาก"
ตอนนั้น ชายชราผมขาวกับคว่างหงมองเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยความซาบซึ้ง
เจียงเสี่ยวไป๋โบกมือ พลางชำเลืองดูเวลา ก็ตกใจนิดหน่อย
ผลาญเวลาไปมาแบบนี้ ก็ปาเข้าไปสี่ทุ่มกว่าแล้ว
เขาจึงเงยหน้าขึ้นพูดว่า "ทุกท่าน วันนี้ดึกแล้ว แยกย้ายกันเถอะ รีบกลับไปพักผ่อนนะครับ"
สิ้นเสียง แต่ไม่มีใครกล้าขยับ
"ท่านผู้อาวุโสทุกท่าน เชิญไปก่อนเลยครับ"
สีหน้าเจียงเสี่ยวไป๋แข็งทื่อไปครู่หนึ่ง สายตามองไปทางท่านผู้อาวุโสใหญ่กับพวก
"ไอ้เด็กบ้า คราวหน้าจะอวดอีกอย่าเรียกพวกข้า"
ท่านผู้อาวุโสใหญ่ถลึงตาใส่เจียงเสี่ยวไป๋ แล้วโบกมือว่า "ไปเถอะ พวกเรากลับไปนอนกัน"