"เจียง... เจียงเกอ!"
ข่งฉีมองดูความเงียบสงัดรอบตัว พลางขยับคอแล้วพูดว่า "มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่!"
"บอกแล้วไง ว่าเจียงเกอของนายน่ะเก่งมาก!"
เจียงเสี่ยวไป๋พูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม
ข่งฉีกำลังจะพูดอะไรอีกครั้ง ทันใดนั้นเจียงเสี่ยวไป๋ก็เงยหน้าขึ้นมา พร้อมกับรอยยิ้ม "มาแล้ว!"
สิ้นเสียง ก็มีเสียงกระหึ่มดังมาจากไกล ๆ
ท่ามกลางลมกระโชกแรง มองผ่านกำแพงที่พังไป ก็เห็นเฮลิคอปเตอร์เจ็ดลำลงจอดอย่างมั่นคง
ประตูห้องโดยสารเปิดออก
เงาร่างสายแล้วสายเล่าพุ่งตัวลงมา
ในจำนวนนั้น สองลำลงมาคือชายชราสิบคน
วินาทีที่ทั้งสิบลงมา สีหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ พวกเขาเพิ่งก้าวไปหนึ่งก้าว จากนั้นก็เดินไปทางด้านข้างพร้อมกัน
"แหวะ ไม่ได้นั่งเครื่องแบบนี้มานานแล้ว เมาเครื่องชะมัด!"
"ไอ้เสี่ยวไป๋ตัวแสบ จะอวดให้พวกเรามาทำไมเนี่ย แหวะ!"
"หุบปากเหอะ แหวะ... ข้าว่าเสี่ยวไป๋ แหวะ มันพูดถูก เราก็ไม่ควรปิดซ่อนอีกแล้วนี่!"
"..."
หลังจากคนทั้งสิบอ้วกเสร็จ
พวกเขาเช็ดปาก แล้วถึงได้เดินเข้ามา ท่านผู้อาวุโสใหญ่ที่นำหน้ามองไปรอบ ๆ แววตาค่อนข้างแปลกใจ
คนเยอะอย่างกับอะไร
ส่วนคว่างหง เฟิงเหยา และหลิงเทียนจู๋ เมื่อเห็นทั้งสิบคน สีหน้าก็เปลี่ยนไปพร้อมกัน
สวรรค์ เจียงเสี่ยวไป๋
นี่มันสถานะอะไรกัน ถึงกับเรียกผู้อาวุโสของตระกูลเจียงมาได้มากมายขนาดนี้?
"ยังไม่ตามข้ามาอีก!"
ทันใดนั้นเอง อดีตประมุขตระกูลของสามตระกูลใหญ่ซึ่งนิ่งเงียบมาตลอดก็เอ่ยขึ้นด้วยความโกรธ คนหนึ่งถูกเข็นนั่งรถเข็น อีกคนถือไม้เท้า และแน่นอนคนของตระกูลหลิงคนนั้น มองเห็นปราดเปรียวเดินฉับ ๆ...