"ปัญหาใหญ่เหรอ?"
พานเจิ้งจวินได้ยินคำพูดของเจียงเสี่ยวไป๋ สีหน้าก็อดเปลี่ยนไม่ได้
ถ้ามีปัญหาจริง เรื่องมันก็จะสาวไปถึงสมาคมแพทย์โดยตรงไม่ใช่เหรอ?
สมาคมแพทย์ในเมืองนี้ ถือเป็นองค์กรใหญ่ที่มีบทบาทสำคัญมาก
ถ้าสมาคมแพทย์มีปัญหา เขาไม่อยากจะนึกภาพเลย
"ผู้อำนวยการพาน เมื่อกี้คุณพูดถึงเทือกเขาซีเสียว่าไงนะ?"
เจียงเสี่ยวไป๋ถามขึ้นอีกครั้ง
เขาจำได้ว่าพานเจิ้งจวินพูดถึงเทือกเขานี้
เพิ่งไปฝึกฝนมาไม่นาน ตอนนี้ก็มาที่สมาคมแพทย์
เรื่องนี้มันเริ่มไม่ชอบกลแล้ว
"อ๋อ เทือกเขาซีเสียเป็นเขตชายแดนระหว่างเมืองต้าหลัวกับต้าเหยี่ยน ตรงนั้นมีแนวเขากว้างใหญ่มาก ข้างในสัตว์อสูรก็ตัวโตใช่ย่อย แถมยังมีสัตว์ร้ายดุร้ายอยู่ด้วย!"
พานเจิ้งจวินอธิบาย "คนส่วนมากเลยเลือกไปฝึกฝนที่นั่น!"
"หมายความว่าปัญหาอาจมาจากเทือกเขาซีเสียใช่ไหม?"
เจียงเสี่ยวไป๋เลิกคิ้ว หลังครุ่นคิดสักพักก็มองไปที่แมวเก้าหางแล้วถามว่า "ตามกลิ่นทันไหม?"
คนเพิ่งไปได้ไม่นาน แมวเก้าหางเป็นสัตว์อสูร น่าจะตามหาได้ใช่ไหม?
"ฉันไม่ใช่จมูกของตัวตามกลิ่นนะ!"
แมวเก้าหางพูดอย่างจนใจ
ตัวตามกลิ่นมีความสามารถพิเศษแบบนั้น แต่มันไม่มี
"โอเค!"
เจียงเสี่ยวไป๋จนใจ
สัตว์อสูรไม่ใช่ว่าจะไวต่อกลิ่นมากหรอกเหรอ?
ถ้างั้นเขาคงต้องค่อยๆ ตรวจสอบทีละจุดแล้ว เพราะสมาคมแพทย์ในเมืองหลวงนี้ไม่ได้มีที่เดียวแน่นอน