"หืม?"
เจียงเสี่ยวไป๋มองหมอชายวัยกลางคนคนนั้น "แล้วจะนัดหมายได้ยังไง?"
"เขียนอาการของคุณลงมา ทางโถงด้านนอกจะส่งต่อให้ ถ้าหมอข้างในคนไหนรับเคส คุณก็เข้าไปได้เลย!"
ชายวัยกลางคนตอบ
เจียงเสี่ยวไป๋เลิกคิ้วขึ้นก่อนจะพูดว่า "แล้วถ้าผมจะมาเยี่ยมเพื่อนที่บาดเจ็บล่ะ?"
"เยี่ยมเพื่อนก็ต้องนัดหมายเหมือนกันครับ ยื่นเอกสารมา รอหมอที่รับผิดชอบยืนยันก่อน ถึงจะเข้าได้!"
ชายวัยกลางคนอธิบาย
"อ้อ..."
เจียงเสี่ยวไป๋รับคำก่อนจะบอกว่า "เพื่อนผมค่อนข้างพิเศษ บางทีอาจไม่ต้องกรอกเอกสารก็เข้าได้!"
"เพื่อนคุณชื่ออะไร?"
ชายวัยกลางคนถามด้วยความสงสัย
"เกาอี้!"
เจียงเสี่ยวไป๋เอ่ยชื่อออกมาช้าๆ สองพยางค์
ทันทีที่พูดจบ เขาเห็นสีหน้าของชายวัยกลางคนเปลี่ยนไปอย่างชัดเจน และที่น่าแปลกใจคือ ชายคนนั้นเปลี่ยนสีหน้าแล้วตอบว่า "ขอโทษด้วยครับ หมอของเราไม่มีคนไข้คนนี้..."
"ไม่มีคนไข้คนนี้?"
เจียงเสี่ยวไป๋ได้ยินแล้วแววตาเย็นวาบขึ้นทันที
หมอนี่โกหก
เขาขยับตัวทันที ยกมือบีบคอชายคนนั้นไว้ พร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงยิ้มเย็น "ลองพูดอีกทีว่านายไม่มี แล้วฉันจะหักคอนาย!"
"ฉัน...ฉัน ที่นี่คือสมาคมหมอ นายจะมาเอาเรื่องถึงที่นี่เลยหรือไง?"
ความรู้สึกหายใจไม่ออกทำให้ชายวัยกลางคนหน้าซีดเผือด